• Podstawa prawna: art. 172 Kodeksu cywilnego. Zasiedzenie to nabycie własności nieruchomości przez posiadacza samoistnego, czyli osobę władającą gruntem jak właściciel. Sam najem, dzierżawa czy użyczenie nie prowadzą do zasiedzenia.
• Terminy: 20 lat przy dobrej wierze, 30 lat przy złej wierze. Posiadanie musi być nieprzerwane. Zdecydowana większość spraw dotyczy terminu 30-letniego, bo sądy rygorystycznie oceniają przesłanki dobrej wiary.
• Doliczenie posiadania poprzednika. Do własnego okresu posiadania można doliczyć czas posiadania rodzica, dziadka lub innego poprzednika prawnego, jeżeli i on był posiadaczem samoistnym. Klucz w sprawach rodzinnych dotyczących gruntów przekazywanych nieformalnie. Nieruchomości rolne od 2016 r. mogą zasiedzieć wyłącznie rolnicy indywidualni, do łącznej powierzchni 300 ha.
• Bieg zasiedzenia przerywa wyłącznie powództwo windykacyjne o wydanie nieruchomości. Wysłanie pisma, opłacanie podatku od nieruchomości, ogrodzenie działki ani wniosek o stwierdzenie nabycia spadku biegu zasiedzenia nie przerywają. Właściciele, którzy podejrzewają próbę zasiedzenia, powinni działać natychmiast.

Zasiedzenie nieruchomości. Prowadzenie sprawy o zasiedzenie w 2026 roku

Zasiedzenie nieruchomości to jeden z najczęstszych tematów, z jakimi zgłaszają się do mojej kancelarii klienci z Gdańska i okolic Trójmiasta. Ktoś od trzydziestu lat uprawia działkę po dziadku, ktoś inny mieszka w domu, który formalnie wciąż jest zapisany na nieżyjącego sąsiada. W każdej z tych sytuacji pojawia się pytanie: czy mogę zostać właścicielem nieruchomości, którą od lat traktuję jak swoją. Zasiedzenie nieruchomości to instytucja, która na to pozwala, ale wymaga spełnienia ściśle określonych warunków i przeprowadzenia postępowania sądowego. W tym artykule wyjaśniam, na czym polega zasiedzenie, ile kosztuje zasiedzenie w 2026 roku, jak długo trwa postępowanie i co trzeba przygotować, zanim złoży się wniosek o zasiedzenie do sądu w Gdańsku.

Czym jest zasiedzenie nieruchomości i kiedy można z niego skorzystać

Zasiedzenie nieruchomości polega na nabyciu prawa własności przez osobę, która przez odpowiednio długi czas władała nieruchomością jak właściciel, choć formalnie nim nie była. Podstawę prawną stanowi art. 172 Kodeksu cywilnego. To instytucja, która porządkuje sytuacje, w których stan faktyczny od lat odbiega od stanu prawnego — a więc ktoś korzysta z gruntu, dba o niego, płaci podatki, ale w księdze wieczystej figuruje inna osoba lub w ogóle nie ma ustalonego właściciela.

W mojej praktyce zasiedzenie nieruchomości najczęściej dotyczy działek rolnych przekazywanych nieformalnie w rodzinach, części nieruchomości zajętych po przesunięciu płotu, a także domów i mieszkań użytkowanych po śmierci właściciela przez osoby, które nie przeprowadziły postępowania spadkowego. Zasiedzenie następuje z mocy samego prawa po upływie wymaganego czasu, ale żeby uregulować stan prawny, konieczne jest uzyskanie postanowienia sądu stwierdzającego zasiedzenie.

Warunki zasiedzenia nieruchomości. Posiadanie samoistne, dobra i zła wiara

Żeby doszło do zasiedzenia, muszą zostać spełnione dwa podstawowe warunki: posiadanie samoistne oraz upływ czasu.

Ile lat trzeba posiadać nieruchomość, żeby ją zasiedzieć

Terminy zasiedzenia są ściśle określone w Kodeksie cywilnym.

W przypadku posiadania w dobrej wierze zasiedzenie następuje po 20 latach nieprzerwanego posiadania samoistnego. W przypadku posiadania w złej wierze — po 30 latach. W praktyce zdecydowana większość spraw, które prowadzę w Gdańsku, dotyczy terminu 30-letniego, ponieważ sądy bardzo rygorystycznie podchodzą do oceny dobrej wiary.

Co można zasiedzieć, a czego nie

Zasiedzeniu podlegają nieruchomości gruntowe (działki), nieruchomości budynkowe (domy na prawie użytkowania wieczystego) oraz nieruchomości lokalowe (mieszkania). Można zasiedzieć również udział we współwłasności nieruchomości, choć jest to znacznie trudniejsze dowodowo — trzeba wykazać, że posiadanie wykraczało poza zakres przysługującego udziału.

Jak złożyć wniosek o zasiedzenie nieruchomości w Gdańsku. Etapy postępowania

Postępowanie o stwierdzenie zasiedzenia to postępowanie nieprocesowe, prowadzone przez sąd rejonowy właściwy ze względu na położenie nieruchomości. W przypadku nieruchomości położonych w Gdańsku będzie to Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ przy ul. Piekarniczej 10 lub Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe przy ul. 3 Maja 9A — w zależności od dokładnej lokalizacji działki. Poniżej opisuję etapy, przez które przechodzi każdy klient mojej kancelarii.

Jakie dokumenty przygotować do sprawy o zasiedzenie nieruchomości

Im więcej dowodów Państwo zgromadzą, tym łatwiej będzie wykazać przed sądem nieprzerwane posiadanie samoistne. Szczególnie cenne są dokumenty z urzędu gminy potwierdzające opłacanie podatku od nieruchomości — sądy traktują je jako silny dowód na to, że posiadacz traktował nieruchomość jak swoją.

Ile kosztuje zasiedzenie nieruchomości. Opłaty, biegły, adwokat

Pytanie o to, ile kosztuje zasiedzenie nieruchomości, pada na każdej pierwszej konsultacji. Koszty postępowania składają się z kilku elementów.

Szczegółowe informacje o kosztach usług kancelarii znajdą Państwo w zakładce cennik.

Warto pamiętać, że osoby w trudnej sytuacji materialnej mogą złożyć wniosek o zwolnienie z kosztów sądowych — sąd może zwolnić całkowicie lub częściowo od opłaty sądowej i zaliczek na biegłego.

Podatek od zasiedzenia. 7% wartości nieruchomości

Po uprawomocnieniu się postanowienia o zasiedzeniu nowy właściciel musi rozliczyć się z urzędem skarbowym.

Dla wielu klientów podatek od zasiedzenia jest zaskoczeniem — przy nieruchomości wartej 300 000 zł podatek wyniesie 21 000 zł. Dlatego na pytanie, ile kosztuje zasiedzenie w całości, odpowiadam zawsze uczciwie: oprócz opłaty sądowej i wynagrodzenia adwokata trzeba liczyć się z podatkiem 7%. Warto o tym wiedzieć jeszcze przed wszczęciem postępowania, żeby odpowiednio zaplanować wydatki. Z podstawy opodatkowania można jednak wyłączyć wartość nakładów poczynionych na nieruchomość w czasie biegu zasiedzenia, co w praktyce może istotnie obniżyć kwotę podatku. Po uregulowaniu podatku konieczne jest również złożenie wniosku o wpis prawa własności w księdze wieczystej — opłata wynosi 200 zł.

Obrona przed zasiedzeniem. Co zrobić, gdy ktoś chce zasiedzieć Państwa nieruchomość

Zasiedzenie działa w dwie strony — niektórzy klienci przychodzą do mojej kancelarii nie po to, żeby zasiedzieć nieruchomość, lecz po to, żeby się przed zasiedzeniem obronić. Jeżeli ktoś posiada Państwa nieruchomość i zbliża się do upływu terminu zasiedzenia, kluczowe jest szybkie działanie.

Jeżeli Państwo podejrzewają, że ktoś może próbować zasiedzieć nieruchomość — nie warto zwlekać z konsultacją. Czas działa na korzyść posiadacza, nie właściciela. W sprawach o obronę przed zasiedzeniem reprezentuję klientów przed sądami w Gdańsku i w całym Trójmieście.

Zasiedzenie nieruchomości a spadkobiercy

Zasiedzenie bardzo często łączy się ze sprawami spadkowymi. W mojej kancelarii spotykam dwie typowe sytuacje. Pierwsza — spadkobiercy chcą zasiedzieć nieruchomość, którą ich rodzice lub dziadkowie posiadali przez dziesięciolecia, ale nigdy formalnie nie stali się właścicielami. Wówczas możliwe jest doliczenie okresu posiadania spadkodawcy do okresu posiadania spadkobiercy, co pozwala wykazać wymagane 20 lub 30 lat.

Druga sytuacja to odwrotność — spadkobiercy dowiadują się, że ktoś inny chce zasiedzieć nieruchomość, która wchodzi w skład spadku po ich bliskim. Wówczas konieczne jest przeprowadzenie postępowania spadkowego i obrona przed zasiedzeniem. Warto pamiętać, że złożenie wniosku o stwierdzenie nabycia spadku samo w sobie nie przerywa biegu zasiedzenia — konieczne jest wytoczenie powództwa windykacyjnego. Jeżeli Państwo odziedziczyli nieruchomość i nie korzystają z niej osobiście, zalecam jak najszybsze uregulowanie stanu prawnego. Tematy powiązane omawiam również w artykule o zachowku i odrzuceniu spadku.

Najczęściej zadawane pytania o zasiedzenie nieruchomości

Zasiedzenie nieruchomości w Gdańsku. Podsumowanie

Zasiedzenie nieruchomości to skuteczny sposób na uregulowanie stanu prawnego gruntu, domu lub mieszkania, które od lat znajduje się w Państwa faktycznym posiadaniu. Postępowanie wymaga jednak starannego przygotowania — od analizy stanu prawnego, przez zgromadzenie dokumentów i dowodów, po złożenie wniosku o zasiedzenie w odpowiednim sądzie. Odpowiadając na pytanie, ile kosztuje zasiedzenie — koszty obejmują opłatę sądową 2 000 zł, ewentualną opinię biegłego geodety, wynagrodzenie adwokata oraz podatek 7% od wartości nieruchomości po zakończeniu sprawy.

Jeżeli zastanawiają się Państwo, czy w Państwa sytuacji zasiedzenie nieruchomości jest możliwe — zapraszam na konsultację. W trakcie spotkania przeanalizuję dokumenty, ocenię szanse na zasiedzenie i przedstawię orientacyjne koszty prowadzenia sprawy. Prowadzę sprawy o zasiedzenie przed sądami w Gdańsku, Gdyni, Sopocie i w całym województwie pomorskim. Klientów spoza Trójmiasta obsługuję również zdalnie.

Artykuł Zasiedzenie nieruchomości. Reprezentacja w sprawach o zasiedzenie w 2026 roku – Adwokat Gdańsk pochodzi z serwisu Adwokat Gdańsk, Prawnik - Kancelaria Adwokacka Dawid Suszyński.

• Wyrok TK z 2 grudnia 2025 r., sygn. P 10/16 uznał za niezgodne z Konstytucją art. 292 w zw. z art. 285 § 1 i 2 KC rozumiane jako podstawa do zasiedzenia przez przedsiębiorstwa przesyłowe służebności gruntowej odpowiadającej treścią służebności przesyłu przed 2008 r. Firmy energetyczne, gazowe i wodociągowe straciły najskuteczniejszy argument obronny w sprawach o infrastrukturę z lat PRL.
• Trzy roszczenia przysługujące właścicielowi nieruchomości: ustanowienie służebności przesyłu za wynagrodzeniem (art. 305² KC, jednorazowo albo okresowo), wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z gruntu do 6 lat wstecz (3 lata dla nieruchomości w działalności gospodarczej), odszkodowanie za trwały spadek wartości nieruchomości spowodowany obecnością słupów lub linii przesyłowych.
• Wznowienie postępowań prawomocnie przegranych na podstawie art. 401¹ KPC. Termin bezwzględny: 3 miesiące od dnia wejścia w życie wyroku TK. Dodatkowo art. 408 KPC wyklucza wznowienie po 10 latach od uprawomocnienia się orzeczenia, chyba że strona była pozbawiona możności działania. Wymagana pilna analiza akt i szybkie działanie.
• Kto realnie może skorzystać: właściciele nieruchomości, na których infrastruktura przesyłowa (linie energetyczne, gazociągi, wodociągi, ciepłociągi, telekomunikacja) została posadowiona bez umowy, bez decyzji administracyjnej i bez wypłaty odszkodowania. Wyrok TK nie dotyczy sytuacji, w których przedsiębiorstwo posiada ważną decyzję z art. 35 ustawy wywłaszczeniowej z 1958 r. albo art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
• Procedura i koszty w Gdańsku: sprawę rozpoznaje Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ (ul. Piekarnicza 10) albo Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe (ul. 3 Maja 9A), zależnie od położenia działki. Opłata sądowa: 200 zł od wniosku o ustanowienie służebności albo 5 % wartości przedmiotu sporu przy powództwie o wynagrodzenie za bezumowne korzystanie. Czas postępowania 12-24 miesiące. Wysokość wynagrodzenia ustala biegły rzeczoznawca majątkowy; kwoty w praktyce wahają się od kilku tysięcy do kilkuset tysięcy złotych.

Służebność przesyłu 2026. Odszkodowanie za słupy na działce po wyroku Trybunału Konstytucyjnego

W mojej kancelarii w Gdańsku coraz częściej pojawiają się klienci z pytaniem, które jeszcze kilka lat temu nie rokowało większych szans: „Czy mogę dostać odszkodowanie za słupy na działce, które stoją tam od kilkudziesięciu lat?” Do niedawna odpowiedź była złożona, a przedsiębiorstwa przesyłowe skutecznie broniły się zarzutem zasiedzenia. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 2 grudnia 2025 roku w sprawie P 10/16 zmienił tę sytuację w sposób fundamentalny. Dla właścicieli nieruchomości, na których bez ich zgody posadowiono linie energetyczne, gazociągi czy wodociągi, jest to jedno z najważniejszych orzeczeń ostatnich lat w obszarze ochrony prawa własności. W tym artykule wyjaśniam, czym jest służebność przesyłu, co zmienia wyrok TK i jakie konkretne kroki mogą podjąć Państwo, aby uzyskać należne wynagrodzenie za służebność przesyłu.

Czym jest służebność przesyłu i kogo dotyczy

Służebność przesyłu to ograniczone prawo rzeczowe, które pozwala przedsiębiorstwu przesyłowemu korzystać z cudzej nieruchomości w zakresie niezbędnym do posadowienia, eksploatacji i konserwacji urządzeń przesyłowych. W praktyce chodzi o sytuacje, w których przez Państwa działkę biegną linie energetyczne, stoją słupy wysokiego lub niskiego napięcia, przechodzą gazociągi, wodociągi, kanalizacja, ciepłociągi lub sieci telekomunikacyjne.

Instytucja służebności przesyłu została wprowadzona do Kodeksu cywilnego dopiero w 2008 roku, na mocy art. 305(1)–305(4) k.c. Przed tą datą polskie prawo nie przewidywało odrębnego uregulowania dla urządzeń przesyłowych posadowionych na prywatnych gruntach. Problem polega na tym, że ogromna część infrastruktury przesyłowej w Polsce powstała w czasach PRL, często bez jakiejkolwiek zgody właścicieli, bez umów i bez formalnych decyzji administracyjnych. Właściciele działek nie byli pytani o zgodę, a dokumentacja z tego okresu bywa fragmentaryczna lub w ogóle nie istnieje.

W mojej praktyce w Gdańsku spotykam się z takimi sytuacjami regularnie. Klienci z Gdyni, Sopotu, Rumi czy Wejherowa zgłaszają się z dokumentacją nieruchomości, na których od lat 70. lub 80. stoją słupy energetyczne, a zakład energetyczny nigdy nie zawarł z nimi żadnej umowy. Do niedawna przedsiębiorstwa przesyłowe skutecznie powoływały się na zasiedzenie służebności przesyłu, co zamykało drogę do jakiegokolwiek wynagrodzenia. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego zmienił tę sytuację. Warto dodać, że kwestia służebności przesyłu pojawia się nierzadko przy okazji spraw spadkowych, gdy spadkobiercy obejmują nieruchomość obciążoną infrastrukturą, o której istnieniu wcześniej nie wiedzieli. Zagadnienie to omawiam szerzej w artykule o darowiznach, ponieważ przekazanie nieruchomości w formie darowizny nie zwalnia obdarowanego z konieczności uregulowania statusu prawnego urządzeń przesyłowych.

Co zmienia wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 2 grudnia 2025 roku

Wyrok TK w sprawie P 10/16 to orzeczenie, na które właściciele nieruchomości czekali od lat. Trybunał Konstytucyjny, rozpoznając połączone pytania prawne Sądu Rejonowego w Grudziądzu i Sądu Rejonowego w Brodnicy, orzekł, że art. 292 w związku z art. 285 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego, rozumiane w ten sposób, że umożliwiają nabycie przez przedsiębiorcę przesyłowego lub Skarb Państwa w drodze zasiedzenia służebności gruntowej odpowiadającej treścią służebności przesyłu przed wejściem w życie przepisów o służebności przesyłu, są niezgodne z Konstytucją.

Mówiąc prościej: Trybunał uznał, że przedsiębiorstwa przesyłowe nie mogły „zasiedzieć” prawa do korzystania z Państwa działki, jeżeli nie miały ku temu żadnej formalnej podstawy prawnej. Dotychczasowa praktyka, w której sądy uznawały, że firma energetyczna nabyła prawo do korzystania z gruntu przez sam upływ czasu (20 lub 30 lat), została uznana za sprzeczną z konstytucyjnymi gwarancjami ochrony własności.

Dla właścicieli nieruchomości oznacza to konkretną zmianę: przedsiębiorstwa przesyłowe straciły swój najskuteczniejszy argument obronny. Jeżeli na Państwa działce stoją słupy energetyczne, a firma przesyłowa nigdy nie zawarła umowy i nie uzyskała decyzji administracyjnej, zasiedzenie służebności przesyłu nie chroni jej już przed Państwa roszczeniami.

Jakie roszczenia przysługują właścicielom nieruchomości

Po wyroku TK właściciele gruntów, na których bez tytułu prawnego posadowiono urządzenia przesyłowe, mogą dochodzić kilku rodzajów roszczeń. W mojej kancelarii analizuję każdą sprawę indywidualnie, ponieważ zakres uprawnień zależy od stanu faktycznego konkretnej nieruchomości.

Wznowienie postępowania po wyroku TK. Szansa dla tych, którzy już przegrali

Wyrok TK otwiera drogę nie tylko dla nowych spraw. Właściciele nieruchomości, którzy w przeszłości prawomocnie przegrali postępowanie o zasiedzenie służebności przesyłu, mogą rozważyć wznowienie postępowania na podstawie art. 401(1) Kodeksu postępowania cywilnego. Przepis ten stanowi, że wznowienia można żądać, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, na podstawie którego wydano orzeczenie.

W mojej kancelarii przyjmuję sprawy dotyczące wznowienia postępowania w związku z wyrokiem TK o służebności przesyłu. Każda taka sprawa wymaga indywidualnej oceny, ponieważ nie wszystkie postępowania kwalifikują się do wznowienia. Kluczowe znaczenie ma data uprawomocnienia się orzeczenia oraz okoliczności, w jakich infrastruktura została wybudowana.

Ile wynosi odszkodowanie za słupy na działce. Orientacyjne kwoty

Właściciele nieruchomości najczęściej pytają mnie o konkretne kwoty. Odpowiedź zależy od wielu czynników, ale mogę podać orientacyjne przedziały, które spotykam w praktyce sądów w Gdańsku i Trójmieście.

Konsultacja w mojej kancelarii, na której oceniamy zasadność roszczeń i szacuję potencjalne wynagrodzenie za służebność przesyłu w Gdańsku, kosztuje od 450 zł.

Jak dochodzić wynagrodzenia za służebność przesyłu. Etapy postępowania

Dochodzenie roszczeń z tytułu służebności przesyłu przebiega w kilku etapach. W mojej kancelarii prowadzę klientów przez cały proces, od pierwszej analizy dokumentów po prawomocne rozstrzygnięcie.

Które nieruchomości kwalifikują się do roszczeń po wyroku TK

Najsilniejszą pozycję mają właściciele nieruchomości, na których infrastruktura przesyłowa została posadowiona bez jakiejkolwiek decyzji administracyjnej, bez umowy z właścicielem i bez wypłaty odszkodowania. Jeżeli przedsiębiorstwo przesyłowe broniło się dotychczas wyłącznie zarzutem zasiedzenia służebności przesyłu, wyrok TK pozbawia je tego argumentu.

Służebność przesyłu w Gdańsku. Specyfika lokalna

Sprawy o służebność przesyłu w Gdańsku i Trójmieście mają swoją specyfikę. Wiele nieruchomości w aglomeracji gdańskiej, szczególnie na terenach dawnych PGR-ów i na obrzeżach miast, jest obciążonych infrastrukturą przesyłową z lat 60., 70. i 80. XX wieku. Dotyczy to zarówno działek rolnych w okolicach Kartuz, Wejherowa i Tczewa, jak i nieruchomości budowlanych na terenie Gdańska i Gdyni, których wartość w ostatnich latach znacząco wzrosła.

Głównym operatorem sieci elektroenergetycznej na Pomorzu jest Energa Operator (Grupa Orlen). W sprawach gazowych najczęściej stroną jest Polska Spółka Gazownictwa. W mojej kancelarii prowadziłem sprawy przeciwko obu tym podmiotom. Z doświadczenia wiem, że każde z tych przedsiębiorstw ma własne procedury reklamacyjne i różne podejście do negocjacji ugodowych.

Warto podkreślić, że wartość gruntów w Trójmieście jest jedną z najwyższych w Polsce poza Warszawą. Przekłada się to bezpośrednio na wysokość wynagrodzenia za służebność przesyłu w Gdańsku i okolicznych miejscowościach. Działka budowlana w Gdańsku, przez którą przebiega linia wysokiego napięcia, traci na wartości znacznie więcej niż analogiczna działka rolna w powiecie starogardzkim. Biegli rzeczoznawcy uwzględniają te różnice w swoich wycenach.

Ile kosztuje adwokat w sprawie o służebność przesyłu w Gdańsku

Koszty obsługi prawnej w sprawach o służebność przesyłu zależą od etapu postępowania i stopnia skomplikowania sprawy. W mojej kancelarii stosuję następujące orientacyjne stawki.

Wynagrodzenie adwokata omawiam przed podpisaniem umowy, bez ukrytych opłat. Szczegóły dotyczące kosztów innych usług znajdą Państwo na stronie cennika kancelarii.

Najczęściej zadawane pytania o służebność przesyłu

Służebność przesyłu 2026. Podsumowanie

Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 2 grudnia 2025 r. w sprawie P 10/16 otworzył nowy rozdział dla właścicieli nieruchomości, na których bez ich zgody posadowiono urządzenia przesyłowe. Służebność przesyłu przestała być tematem, w którym przedsiębiorstwa przesyłowe miały zdecydowaną przewagę. Odszkodowanie za słupy na działce, które jeszcze niedawno było trudne do uzyskania, stało się realnym roszczeniem z konkretnymi podstawami prawnymi. Jeżeli na Państwa nieruchomości znajdują się linie energetyczne, gazociągi, wodociągi lub inne urządzenia przesyłowe posadowione bez umowy i bez decyzji administracyjnej, warto przeanalizować swoją sytuację prawną i rozważyć dochodzenie należnego wynagrodzenia za służebność przesyłu.

W mojej kancelarii w Gdańsku prowadzę sprawy o służebność przesyłu na każdym etapie, od analizy dokumentacji i negocjacji ugodowych po postępowanie sądowe. Obsługuję klientów z całego Trójmiasta i województwa pomorskiego, a osoby spoza regionu mogą skorzystać z konsultacji zdalnej.

Artykuł Służebność przesyłu 2026. Odszkodowanie za słupy na działce po wyroku Trybunału Konstytucyjnego pochodzi z serwisu Adwokat Gdańsk, Prawnik - Kancelaria Adwokacka Dawid Suszyński.

Podział majątku po rozwodzie to jedna z najczęstszych spraw, z jakimi klienci zgłaszają się do mojej kancelarii w Gdańsku. Z reguły przychodzą po prawomocnym wyroku rozwodowym, choć zdarzają się też osoby, które chcą uregulować kwestie majątkowe jeszcze przed złożeniem pozwu. Doświadczenie z prowadzenia tych spraw przed sądami rejonowymi w Gdańsku, Gdyni i Sopocie pokazuje, że podział majątku wspólnego bywa prostszy niż sam rozwód, ale tylko wtedy, gdy obie strony potrafią się porozumieć. Gdy porozumienia brak, sprawa o podział majątku potrafi ciągnąć się latami i kosztować wielokrotnie więcej niż rozwód. Poniżej wyjaśniam krok po kroku, jak wygląda procedura, ile kosztuje, ile trwa i na co zwrócić szczególną uwagę. Stan prawny na 2026 rok.

Co wchodzi w skład majątku wspólnego, a co jest majątkiem osobistym?

Zanim przystąpimy do podziału, konieczne jest ustalenie, co w ogóle podlega podziałowi. Zgodnie z art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami wspólność majątkowa obejmująca przedmioty nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich. Do majątku wspólnego należą w szczególności wynagrodzenia za pracę, dochody z działalności zarobkowej, dochody z majątku wspólnego i osobistego, środki zgromadzone na rachunkach emerytalnych (OFE, PPK) oraz oszczędności na rachunkach bankowych. W praktyce oznacza to, że mieszkanie kupione w trakcie małżeństwa za pensję jednego z małżonków jest wspólne, nawet jeżeli w akcie notarialnym figuruje tylko jedno nazwisko.

Majątek osobisty każdego z małżonków obejmuje natomiast przedmioty nabyte przed powstaniem wspólności (czyli przed ślubem), przedmioty nabyte przez dziedziczenie, zapis lub darowiznę (chyba że spadkodawca lub darczyńca postanowił inaczej), odszkodowania za uszkodzenie ciała, przedmioty służące wyłącznie do zaspokajania osobistych potrzeb jednego z małżonków oraz prawa niezbywalne, które mogą przysługiwać tylko jednej osobie (art. 33 KRiO). Rozgraniczenie majątku wspólnego od osobistego bywa skomplikowane, zwłaszcza gdy małżonkowie mieszali te masy majątkowe, na przykład remontując wspólne mieszkanie ze środków otrzymanych w spadku. Na konsultacji w mojej kancelarii analizuję z klientem skład obu mas majątkowych, zanim podejmiemy decyzję o strategii podziału.

Kiedy wspólność majątkowa ustaje? Rozdzielność majątkowa a podział majątku

Podział majątku wspólnego jest możliwy dopiero po ustaniu wspólności majątkowej. Wspólność ustaje w kilku sytuacjach. Najczęstszą jest uprawomocnienie się wyroku rozwodowego. Drugą jest zawarcie umowy majątkowej małżeńskiej (intercyzy) przed notariuszem, która ustanawia rozdzielność majątkową. Trzecią jest sądowe ustanowienie rozdzielności majątkowej na wniosek jednego z małżonków (art. 52 KRiO), stosowane gdy istnieją ważne powody (np. trwonienie majątku przez drugiego małżonka, separacja faktyczna, ukrywanie dochodów). Czwartą jest ubezwłasnowolnienie jednego z małżonków, które powoduje powstanie rozdzielności z mocy prawa (art. 53 § 1 KRiO). Piątą jest ogłoszenie upadłości jednego z małżonków, a szóstą orzeczenie separacji.

Rozdzielność majątkowa i podział majątku to dwa różne pojęcia, które klienci często mylą. Rozdzielność oznacza, że od danego momentu każdy z małżonków zarabia na swoje. Podział majątku to natomiast czynność polegająca na podzieleniu tego, co zostało zgromadzone wspólnie do momentu ustania wspólności. Można mieć rozdzielność i jednocześnie przez lata nie dzielić majątku, bo roszczenie o podział nie ulega przedawnieniu.

Czy podział majątku po rozwodzie się przedawnia?

Nie. Roszczenie o podział majątku wspólnego nie ulega przedawnieniu. Oznacza to, że wniosek o podział majątku po rozwodzie można złożyć w dowolnym momencie: rok, pięć, dziesięć czy dwadzieścia lat po uprawomocnieniu się wyroku rozwodowego. Nie ma żadnego terminu zawitego ani przedawnienia. W mojej kancelarii w Gdańsku prowadziłem sprawy o podział majątku zgłaszane kilkanaście lat po rozwodzie. Jedyny praktyczny problem z długim zwlekaniem to trudności dowodowe: po wielu latach trudniej ustalić skład majątku, zgromadzić dokumenty i wycenić poszczególne składniki. Dlatego, choć prawo nie wymusza pośpiechu, z perspektywy klienta warto uregulować kwestie majątkowe w rozsądnym terminie po rozwodzie.

Trzy sposoby podziału majątku wspólnego

Prawo przewiduje trzy sposoby podziału majątku wspólnego. Pierwszy to podział fizyczny (w naturze), stosowany gdy składniki majątku da się realnie rozdzielić. Przykład: małżonkowie mają dwa samochody i działkę, którą można geodezyjnie podzielić na dwie części. Każde otrzymuje samochód i połowę działki. Drugi sposób to przyznanie danego składnika jednemu z małżonków z obowiązkiem spłaty drugiego. To najczęstszy scenariusz przy mieszkaniach i domach, których fizycznie podzielić się nie da. Jedno z małżonków zatrzymuje mieszkanie, a drugiemu wypłaca połowę jego wartości. Trzeci sposób to sprzedaż licytacyjna i podział uzyskanej kwoty. Sąd stosuje go, gdy żadne z małżonków nie jest w stanie przejąć składnika i spłacić drugiego. W mojej praktyce w Gdańsku to ostateczność, bo sprzedaż licytacyjna generuje dodatkowe koszty i z reguły przynosi cenę niższą od rynkowej.

Jak podzielić mieszkanie po rozwodzie?

Mieszkanie lub dom to z reguły najcenniejszy składnik majątku wspólnego. W Gdańsku i Trójmieście, gdzie ceny nieruchomości na rynku wtórnym wahają się od 8 000 do 15 000 zł za m², stawka w sporze o mieszkanie jest wysoka. Jeśli fizyczny podział lokalu nie jest możliwy (a w przypadku mieszkań z reguły nie jest), sąd albo przyznaje mieszkanie jednemu z małżonków z obowiązkiem spłaty drugiego, albo zarządza sprzedaż licytacyjną. W praktyce sądy rejonowe w Gdańsku najczęściej przyznają mieszkanie temu małżonkowi, z którym pozostają małoletnie dzieci, lub temu, który ma realną możliwość spłaty. Wysokość spłaty ustala się na podstawie rynkowej wartości nieruchomości, którą w razie sporu określa biegły rzeczoznawca.

Podział majątku u notariusza a podział w sądzie. Co wybrać?

Podział majątku po rozwodzie można przeprowadzić na dwa sposoby: u notariusza (umownie) lub w sądzie. Wybór zależy od jednego czynnika: czy małżonkowie są zgodni co do sposobu podziału.

Podział u notariusza jest możliwy wyłącznie wtedy, gdy obie strony są w pełni zgodne co do tego, jakie składniki wchodzą w skład majątku, jaka jest ich wartość i kto co otrzymuje. Procedura trwa z reguły kilka dni (od przygotowania dokumentów do podpisania aktu notarialnego). Koszt zależy od wartości majątku: taksa notarialna przy majątku o wartości 500 000 zł wynosi ok. 2 000-2 500 zł netto, do tego dochodzi VAT (23%), opłaty za wypisy i ewentualne wpisy w księgach wieczystych. Łącznie trzeba liczyć się z kwotą od 3 000 do 5 000 zł. Zaletą jest szybkość. Wadą: notariusz nie rozstrzygnie sporu. Jeżeli małżonkowie nie zgadzają się choćby co do wartości jednego składnika, notariusz nie sporządzi aktu.

Podział w sądzie jest konieczny, gdy małżonkowie nie mogą dojść do porozumienia. Wniosek składa się do sądu rejonowego właściwego ze względu na miejsce położenia majątku (art. 566 § 1 KPC). W przypadku mieszkańców Gdańska, Gdyni, Sopotu i okolic jest to Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ (ul. Piekarnicza 10) lub Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe (ul. 3 Maja 9A), w zależności od położenia nieruchomości. Sąd przeprowadza postępowanie dowodowe, a w razie sporu o wartość składników powołuje biegłego rzeczoznawcę majątkowego. Osoby rozważające szybki rozwód bez orzekania o winie często jednocześnie przygotowują zgodny wniosek o podział majątku, co pozwala zamknąć obie sprawy sprawnie i tanio.

Mediacja w sprawie o podział majątku

Mediacja to coraz częstsza alternatywa dla sądowego podziału majątku. Sądy rejonowe w Gdańsku na etapie postępowania kierują strony do mediacji, jeśli widzą szansę na ugodę. Mediator (neutralna osoba trzecia) pomaga małżonkom ustalić skład majątku, przedyskutować propozycje podziału i wypracować ugodę. Ugoda zawarta przed mediatorem, po zatwierdzeniu przez sąd, ma moc wyroku sądowego. Zaletą mediacji jest oszczędność czasu (kilka spotkań zamiast wielomiesięcznego postępowania) i kosztów (brak konieczności powoływania biegłego, jeśli strony same uzgodnią wartość składników). W naszej kancelarii pomagamy klientom przygotować się do mediacji i ocenić, czy proponowane warunki ugody są dla nich korzystne.

Jak złożyć wniosek o podział majątku w Gdańsku, Gdyni lub Sopocie?

Wniosek o podział majątku wspólnego składa się do sądu rejonowego, a nie okręgowego (w odróżnieniu od pozwu o rozwód). Wniosek powinien zawierać oznaczenie sądu i stron (wnioskodawca i uczestnik), wskazanie, że wspólność majątkowa ustała (z powołaniem się na wyrok rozwodowy lub inną podstawę), szczegółowy wykaz składników majątku wspólnego z podaniem ich wartości, proponowany sposób podziału (kto ma otrzymać które składniki) oraz żądanie rozliczenia ewentualnych nakładów z majątku osobistego na wspólny lub odwrotnie. Do wniosku dołącza się odpis wyroku rozwodowego, odpisy z ksiąg wieczystych, wyciągi z rachunków bankowych, dowody rejestracyjne pojazdów, umowy dotyczące składników majątku oraz potwierdzenie uiszczenia opłaty sądowej.

Mieszkańcy Gdyni, Sopotu, Rumi czy Wejherowa składają wniosek do tego sądu rejonowego w Gdańsku, w którego okręgu położona jest nieruchomość. Jeżeli majątek obejmuje wyłącznie ruchomości i środki pieniężne, właściwy jest sąd rejonowy miejsca zamieszkania jednego z uczestników. Na konsultacji w mojej kancelarii pomagam klientom z całego Trójmiasta przygotować wniosek i skompletować dokumenty.

Ile kosztuje podział majątku po rozwodzie?

Koszty podziału majątku w 2026 roku zależą od trybu postępowania i stopnia zgodności między stronami. Opłata sądowa od wniosku o podział majątku wynosi 1 000 zł, gdy wniosek składa jedna ze stron. Jeżeli wniosek zawiera zgodny projekt podziału (czyli oboje małżonkowie zgadzają się co do sposobu podziału), opłata spada do 300 zł. Różnica wynosi 700 zł, ale realna oszczędność ze zgodnego wniosku jest znacznie większa, bo sąd w takim wypadku z reguły zamyka sprawę na jednym posiedzeniu, bez powoływania biegłych.

Koszt biegłego rzeczoznawcy majątkowego to element, który potrafi przewyższyć wszystkie inne koszty łącznie. Opinia dotycząca wartości jednej nieruchomości kosztuje z reguły od 1 500 do 4 000 zł. Jeżeli majątek obejmuje kilka nieruchomości, firmę czy prawa udziałowe w spółkach, koszty opinii biegłych mogą sięgnąć kilkunastu tysięcy złotych. Koszty te ponoszą strony, nie sąd.

Wynagrodzenie adwokata za prowadzenie sprawy o podział majątku w mojej kancelarii zaczyna się od 5 000 zł netto przy zgodnym podziale (przygotowanie wniosku, reprezentacja na posiedzeniu) i od 5 000 do 8 000+ zł netto przy podziale spornym (pełne postępowanie dowodowe, biegli, rozprawa). Kwota zależy od wartości majątku, liczby składników i stopnia skomplikowania sprawy. Te same stawki obowiązują klientów z Gdańska, Gdyni, Sopotu i pozostałych miejscowości Trójmiasta. Konsultacja wstępna kosztuje 450 zł. Koszty samego rozwodu omawiam w artykule ile kosztuje rozwód w 2026 roku. Szczegółowe informacje o stawkach znajdą Państwo na stronie cennika kancelarii.

Czy od podziału majątku trzeba zapłacić podatek?

Co do zasady podział majątku wspólnego po rozwodzie nie podlega podatkowi od czynności cywilnoprawnych (PCC). Wynika to z tego, że podział majątku wspólnego nie jest czynnością wymienioną w art. 1 ustawy o PCC. Są jednak sytuacje, w których podatek może wystąpić. Jeżeli spłata przekracza wartość udziału małżonka w majątku wspólnym, nadwyżka może zostać zakwalifikowana jako darowizna i podlegać podatkowi od spadków i darowizn. Ponadto, jeśli małżonek otrzyma w wyniku podziału nieruchomość i sprzeda ją przed upływem 5 lat od nabycia, będzie zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego (PIT) od dochodu ze sprzedaży, chyba że środki przeznaczy na własne cele mieszkaniowe. Klientom z Gdańska, Gdyni i Sopotu doradzam skonsultowanie skutków podatkowych podziału przed podpisaniem ugody lub aktu notarialnego.

Ile trwa sprawa o podział majątku?

Czas trwania postępowania o podział majątku zależy od trybu i stopnia zgodności stron. Podział u notariusza (zgodny) to kwestia kilku dni do kilku tygodni. Podział w sądzie przy zgodnym wniosku trwa z reguły od 3 do 6 miesięcy (jedno, maksymalnie dwa posiedzenia). Podział sporny w sądzie trwa od roku do nawet 3-5 lat w przypadkach szczególnie skomplikowanych: duży majątek, wiele składników, spory o wartość, rozliczanie nakładów, powoływanie biegłych.

W Sądach Rejonowych w Gdańsku na pierwszy termin rozprawy w sprawie o podział majątku czeka się z reguły od 3 do 6 miesięcy od złożenia wniosku. Oczekiwanie na opinię biegłego rzeczoznawcy to kolejne 2-4 miesiące. Te terminy dotyczą również spraw wnoszonych przez mieszkańców Gdyni, Sopotu i okolic, ponieważ właściwe są te same sądy rejonowe. Dlatego na konsultacji zawsze doradzam klientom, aby rozważyli ugodę. Zgodny podział majątku u notariusza lub zgodny wniosek do sądu to nie tylko oszczędność pieniędzy (300 zł zamiast 1 000 zł + biegli), ale przede wszystkim oszczędność czasu i emocji.

Nierówny podział majątku. Kiedy sąd orzeknie inne udziały niż po połowie?

Zgodnie z art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym. To domniemanie, które oznacza, że co do zasady majątek dzieli się po połowie, niezależnie od tego, kto ile zarabiał. Obalenie tego domniemania jest możliwe, ale tylko w wyjątkowych okolicznościach.

Art. 43 § 2 KRiO wymaga łącznego spełnienia dwóch przesłanek: istnienia ważnych powodów oraz przyczynienia się małżonków do powstania majątku wspólnego w różnym stopniu. Jak wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 27 czerwca 2003 r. (IV CKN 278/01, OSNC 2004/9/146), ważnymi powodami w rozumieniu art. 43 § 2 KRiO są względy natury etycznej, które wskazują, że w konkretnych okolicznościach równość udziałów pozostawałaby w sprzeczności z zasadami współżycia społecznego. Jednocześnie SN przesądził w tym samym orzeczeniu, że niedopuszczalne jest żądanie ustalenia nierównych udziałów jedynie w niektórych składnikach majątku wspólnego – żądanie takie może dotyczyć wyłącznie całego majątku. W praktyce sądów w Gdańsku nierówne udziały orzekane są najczęściej w sytuacjach, gdy jeden z małżonków trwonił majątek przez alkoholizm, narkomanię lub hazard, rażąco nie przyczyniał się do powiększania majątku mimo posiadanych możliwości zarobkowych, prowadził rozrzutny tryb życia kosztem rodziny lub ukrywał dochody i wyprowadzał majątek.

Co istotne, art. 43 § 3 KRiO nakazuje przy ocenie przyczynienia się uwzględniać także nakład osobistej pracy przy wychowaniu dzieci i we wspólnym gospodarstwie domowym. Oznacza to, że małżonek, który nie pracował zarobkowo, ale zajmował się dziećmi i domem, ma co do zasady prawo do równego udziału w majątku wspólnym. Sam fakt niższych zarobków nie uzasadnia nierównego podziału. Udokumentowana procedura Niebieskiej Karty lub wyrok skazujący za przemoc domową mogą stanowić silny dowód na istnienie ważnych powodów w rozumieniu art. 43 § 2 KRiO.

Ukrywanie majątku przez małżonka — co robić?

Ukrywanie składników majątku wspólnego to jeden z najczęstszych problemów w sprawach o podział majątku w Gdańsku, Gdyni i Sopocie. Typowe scenariusze to: wypłacanie gotówki z kont bankowych przed rozwodem, przepisywanie nieruchomości i pojazdów na członków rodziny, zaniżanie dochodów z działalności gospodarczej, ukrywanie rachunków bankowych i lokat.

Adwokat od podziału majątku dysponuje narzędziami prawnymi, które pozwalają ustalić rzeczywisty stan majątkowy małżonka. Na etapie postępowania sądowego można złożyć wnioski o zobowiązanie banków, urzędów skarbowych i ZUS do udzielenia informacji o rachunkach, dochodach i odprowadzanych składkach drugiego małżonka. W uzasadnionych przypadkach sąd może nakazać małżonkowi złożenie wykazu majątku pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia (art. 913 i nast. k.p.c.). Darowizny dokonane bez zgody drugiego małżonka z majątku wspólnego mogą być kwestionowane jako bezskuteczne wobec tego małżonka. Na konsultacji analizujemy z klientem, jakie działania podjąć, zanim druga strona zdąży ukryć kolejne składniki majątku.

Podział majątku a kredyt hipoteczny

Kredyt hipoteczny to najtrudniejszy element podziału majątku po rozwodzie. Klienci najczęściej zakładają, że sąd podzieli kredyt tak samo jak mieszkanie. To błąd. Sąd dzieli aktywa (kto dostanie mieszkanie), ale nie może podzielić pasywów (zobowiązań wobec banku). Bank nie jest stroną postępowania o podział majątku, a umowa kredytowa wiąże nadal oboje małżonków, niezależnie od wyroku sądu. Nawet jeżeli sąd przyzna mieszkanie jednemu z małżonków, bank może dochodzić spłaty kredytu od obojga.

W praktyce spotykam się z trzema scenariuszami. W pierwszym małżonkowie sprzedają nieruchomość, spłacają kredyt, a ewentualną nadwyżkę dzielą między siebie. To rozwiązanie najczystsze, ale wymaga zgody obu stron i odpowiedniej wartości nieruchomości. W drugim jedno z małżonków przejmuje nieruchomość i zobowiązuje się spłacać kredyt samodzielnie. Wymaga to refinansowania kredytu (zawarcia nowej umowy tylko z jednym kredytobiorcą) i zwolnienia drugiego małżonka z długu. Bank musi na to wyrazić zgodę, a robi to tylko wtedy, gdy przejmujący małżonek ma wystarczającą zdolność kredytową. W trzecim oboje małżonkowie nadal spłacają kredyt wspólnie, a kwestię rozliczenia pozostawiają na przyszłość. To rozwiązanie tymczasowe, generujące ryzyko konfliktu.

Na konsultacjach w mojej kancelarii w Gdańsku zawsze analizuję z klientem sytuację kredytową przed złożeniem wniosku o podział majątku. Strategia podziału musi uwzględniać stanowisko banku, bo nawet najkorzystniejsze postanowienie sądu nie zwolni automatycznie z obowiązku spłaty kredytu.

Podział majątku a działalność gospodarcza i firma

Osobną kategorią spraw, z jakimi spotykam się w kancelarii, są podziały majątku, w których jeden z małżonków prowadzi działalność gospodarczą lub jest wspólnikiem w spółce. Dochody z działalności zarobkowej wchodzą do majątku wspólnego (art. 31 § 2 pkt 1 KRiO), co oznacza, że zyski wypracowane przez firmę w trakcie małżeństwa podlegają podziałowi. Nie podlega natomiast podziałowi samo przedsiębiorstwo, jeżeli zostało założone lub nabyte przed małżeństwem i stanowi majątek osobisty. Sytuacja komplikuje się, gdy firma została założona w trakcie małżeństwa ze wspólnych środków lub gdy majątek osobisty (firma sprzed ślubu) znacząco wzrósł na wartości dzięki pracy obojga małżonków.

Wycena firmy na potrzeby podziału majątku to jedno z bardziej kosztownych i czasochłonnych zadań w tego typu sprawach. Sąd powołuje biegłego z zakresu wyceny przedsiębiorstw, którego opinia kosztuje z reguły od 3 000 do 8 000 zł (w zależności od wielkości i złożoności firmy). Klientom prowadzącym działalność gospodarczą w Gdańsku, Gdyni czy Sopocie doradzam, aby przed złożeniem wniosku o podział majątku skonsultowali strategię z adwokatem. Niewłaściwe ujęcie firmy w składzie majątku wspólnego lub brak przygotowania do wyceny mogą kosztować znacznie więcej niż sama konsultacja.

Podział majątku a dzieci

Klienci często pytają, czy posiadanie dzieci wpływa na sposób podziału majątku. Odpowiedź jest zależna od wieku dzieci. Jeżeli małżonkowie mają małoletnie dzieci, sąd może wziąć pod uwagę potrzebę zapewnienia im stabilnych warunków mieszkaniowych. W praktyce oznacza to, że sąd częściej przyznaje prawo do wspólnego mieszkania temu z rodziców, z którym dzieci zamieszkują po rozwodzie. Nie zmienia to proporcji udziałów (nadal co do zasady po połowie), ale wpływa na sposób podziału: jedno z małżonków otrzymuje mieszkanie ze spłatą, a nie np. licytacyjną sprzedaż.

Dzieci pełnoletnie nie mają wpływu na podział majątku rodziców. Majątek wspólny należy do małżonków, nie do dzieci. Dziecko pełnoletnie nie jest stroną postępowania o podział majątku i nie może zgłaszać w nim żadnych roszczeń. Odrębną kwestią są alimenty, które nie wchodzą w skład postępowania o podział majątku.

Nakłady z majątku osobistego na wspólny (i odwrotnie)

Art. 45 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego reguluje rozliczenie nakładów między masami majątkowymi. Każdy z małżonków powinien zwrócić wydatki i nakłady poczynione z majątku wspólnego na jego majątek osobisty. Może też żądać zwrotu nakładów, które poczynił ze swojego majątku osobistego na majątek wspólny. Rozliczenie nakładów następuje przy podziale majątku wspólnego. Nie można natomiast żądać zwrotu wydatków i nakładów zużytych w celu zaspokojenia potrzeb rodziny, chyba że zwiększyły wartość majątku w chwili ustania wspólności.

W praktyce to jeden z najczęstszych sporów w sprawach o podział majątku. Przykład pierwszy: żona odziedziczyła 200 000 zł po rodzicach (spadek = majątek osobisty na podstawie art. 33 pkt 2 KRiO) i przeznaczyła tę kwotę na remont wspólnego domu. Przy podziale majątku może żądać zwrotu tych 200 000 zł, zanim dom zostanie podzielony po połowie. Przykład drugi: mąż przed ślubem kupił działkę (majątek osobisty), a w trakcie małżeństwa ze wspólnych środków wybudował na niej dom. Żona może żądać rozliczenia nakładów z majątku wspólnego na majątek osobisty męża. Przykład trzeci: jeden z małżonków spłacał wspólny kredyt hipoteczny ze swojego wynagrodzenia już po ustanowieniu rozdzielności majątkowej (czyli ze swojego majątku osobistego na majątek, który do momentu rozdzielności był wspólny). Przy podziale może żądać rozliczenia tych wpłat.

Prowadząc sprawy o podział majątku przed sądami w Gdańsku, doradzam klientom, aby gromadzili dokumentację potwierdzającą pochodzenie środków: umowy darowizn, postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku, wyciągi bankowe pokazujące przepływ środków, faktury za remonty i inwestycje. Przy rozliczaniu nakładów ciężar dowodu spoczywa na tym, kto twierdzi, że nakład został poniesiony. Im lepsza dokumentacja, tym silniejsza pozycja w sądzie. Warto pamiętać, że kwestia nakładów wiąże się niekiedy z problematyką spadkową, szczególnie gdy jeden z małżonków umiera przed podziałem majątku, o czym piszę w artykule o zachowku.

Wina w rozwodzie a podział majątku

Orzeczenie o winie w rozkładzie pożycia nie wpływa bezpośrednio na proporcje podziału majątku. Majątek wspólny dzieli się po połowie niezależnie od tego, kto zawinił rozkład pożycia. To jedno z najczęstszych nieporozumień, z jakimi spotykam się w kancelarii: klienci zakładają, że skoro sąd orzekł wyłączną winę małżonka, to przy podziale majątku dostaną więcej. Tak nie jest. Wina w rozwodzie i nierówny podział majątku to dwie odrębne instytucje prawne oparte na różnych przesłankach.

Wina ma natomiast znaczenie pośrednie: jeżeli zachowania będące podstawą orzeczenia winy (np. alkoholizm, trwonienie majątku, przemoc) jednocześnie wpływały na stan majątku wspólnego, mogą stanowić podstawę do żądania ustalenia nierównych udziałów na podstawie art. 43 § 2 KRiO. Nie wynika to jednak z samego orzeczenia o winie, lecz z faktu, że te zachowania wyczerpują przesłankę „ważnych powodów”.

Jakie dokumenty przygotować na konsultację z adwokatem od podziału majątku?

Na pierwszą konsultację w sprawie podziału majątku w naszej kancelarii w Gdańsku warto zabrać: prawomocny wyrok rozwodowy (lub orzeczenie o separacji), odpisy z ksiąg wieczystych nieruchomości wchodzących w skład majątku wspólnego, wyciągi z rachunków bankowych obojga małżonków (stan na dzień ustania wspólności), dowody rejestracyjne pojazdów, umowy kredytowe (w tym harmonogramy spłat), dokumenty dotyczące działalności gospodarczej (jeśli któreś z małżonków prowadzi firmę), potwierdzenia darowizn i spadków otrzymanych w trakcie małżeństwa oraz orientacyjny wykaz wszystkich składników majątku wspólnego z szacunkową wartością. Im lepiej przygotowana dokumentacja, tym precyzyjniej adwokat oceni sytuację i zaproponuje strategię.

Najczęściej zadawane pytania o podział majątku po rozwodzie

Podsumowanie

Podział majątku po rozwodzie w 2026 roku nie musi być procesem trudnym i kosztownym, pod warunkiem że obie strony potrafią się porozumieć. Zgodny wniosek do sądu (opłata 300 zł) lub podział u notariusza to rozwiązania, które oszczędzają czas, pieniądze i emocje. Gdy porozumienie nie jest możliwe, konieczna jest sprawa sądowa, która wymaga starannego przygotowania i znajomości procedur. W mojej kancelarii w Gdańsku pomagam klientom z Gdańska, Gdyni, Sopotu, Wejherowa, Tczewa, Starogardu Gdańskiego i z całej Polski w sprawach o podział majątku wspólnego. Konsultację można odbyć również zdalnie, szczegóły na stronie porad online.

Kancelaria Adwokacka adw. Dawid Suszyński
ul. ks. Jerzego Popiełuszki 2/136 (klatka „B”), 80-864 Gdańsk
tel. +48 579 669 997
e-mail: kancelaria@suszynski.com.pl
adwokat.suszynski.com.pl

Artykuł Podział Majątku Adwokat Gdańsk Gdynia Sopot – Koszty, procedura pochodzi z serwisu Adwokat Gdańsk, Prawnik - Kancelaria Adwokacka Dawid Suszyński.

Decyzja o złożeniu wniosku o ubezwłasnowolnienie bliskiej osoby jest jedną z najtrudniejszych, z jakimi zgłaszają się do mnie klienci. W mojej kancelarii w Gdańsku prowadzę te sprawy dla mieszkańców całego Trójmiasta i wiem, że za każdym wnioskiem stoi konkretna sytuacja: matka z Alzheimerem, która podpisuje niekorzystne umowy, ojciec z zaawansowaną chorobą psychiczną, który nie jest w stanie samodzielnie funkcjonować, dorosłe dziecko uzależnione od alkoholu, które trwoni majątek rodzinny. Ubezwłasnowolnienie to nie kara ani odebranie praw. To środek ochronny, którego celem jest zabezpieczenie osoby, która sama nie jest w stanie zadbać o swoje interesy. W tym artykule wyjaśniam, jak wygląda procedura ubezwłasnowolnienia, kto może złożyć wniosek, ile to kosztuje i jak przebiega sprawa przed Sądem Okręgowym w Gdańsku.

Czym jest ubezwłasnowolnienie i kiedy się je stosuje

Ubezwłasnowolnienie to instytucja prawa cywilnego polegająca na ograniczeniu lub pozbawieniu osoby fizycznej zdolności do czynności prawnych. Zdolność do czynności prawnych to zdolność do samodzielnego podejmowania decyzji o skutkach prawnych: zawierania umów, rozporządzania majątkiem, podejmowania decyzji medycznych, składania oświadczeń woli. Pełną zdolność do czynności prawnych ma każdy człowiek, który ukończył 18 lat i nie jest ubezwłasnowolniony.

Przepisy regulujące ubezwłasnowolnienie zawierają art. 13 i 16 Kodeksu cywilnego (przesłanki) oraz art. 544 i następne Kodeksu postępowania cywilnego (procedura). Przesłankami ubezwłasnowolnienia są choroba psychiczna, niedorozwój umysłowy albo inny rodzaj zaburzeń psychicznych, w szczególności pijaństwo lub narkomania, które powodują, że dana osoba nie jest w stanie samodzielnie kierować swoim postępowaniem.

Chcę podkreślić kwestię, o której informuję każdego klienta na pierwszej konsultacji: ubezwłasnowolnienie ma służyć wyłącznie dobru osoby, której dotyczy. Nie może być wykorzystywane dla wygody rodziny, do przejmowania majątku ani do rozwiązywania konfliktów rodzinnych. Sądy badają tę kwestię bardzo starannie, a interes majątkowy osób trzecich nie może przesądzać o zasadności ubezwłasnowolnienia. Zgodnie z art. 545 § 4 Kodeksu postępowania cywilnego, osoba, która złożyła wniosek o ubezwłasnowolnienie w złej wierze lub lekkomyślnie, podlega karze grzywny.

Ubezwłasnowolnienie całkowite a częściowe. Czym się różnią

Ubezwłasnowolnienie całkowite

Ubezwłasnowolnienie całkowite (art. 13 k.c.) może być orzeczone wobec osoby, która ukończyła 13 lat, jeżeli wskutek choroby psychicznej, niedorozwoju umysłowego albo innego rodzaju zaburzeń psychicznych nie jest w stanie kierować swoim postępowaniem. Osoba ubezwłasnowolniona całkowicie traci zdolność do czynności prawnych. W praktyce oznacza to, że nie może samodzielnie zawierać umów, rozporządzać majątkiem, podejmować decyzji medycznych ani składać skutecznych oświadczeń woli. Funkcjonuje w obrocie prawnym tak, jak dziecko poniżej 13 roku życia. Dla osoby ubezwłasnowolnionej całkowicie sąd opiekuńczy ustanawia opiekuna prawnego, chyba że pozostaje ona jeszcze pod władzą rodzicielską.

Osoba ubezwłasnowolniona całkowicie zachowuje natomiast zdolność do zawierania umów powszechnie zawieranych w drobnych bieżących sprawach życia codziennego (np. zakupy w sklepie). Taka umowa staje się ważna z chwilą jej wykonania, chyba że pociąga za sobą rażące pokrzywdzenie ubezwłasnowolnionego.

Ubezwłasnowolnienie częściowe

Ubezwłasnowolnienie częściowe (art. 16 k.c.) może być orzeczone wyłącznie wobec osoby pełnoletniej, jeżeli jej stan zdrowia nie uzasadnia ubezwłasnowolnienia całkowitego, lecz potrzebna jest pomoc do prowadzenia jej spraw. Osoba ubezwłasnowolniona częściowo zachowuje ograniczoną zdolność do czynności prawnych, co oznacza, że funkcjonuje podobnie jak nastolatek w wieku od 13 do 18 lat. Może samodzielnie dokonywać czynności prawnych, które nie powodują po jej stronie powstania zobowiązania ani rozporządzenia prawem majątkowym. Może zawierać umowy w drobnych sprawach życia codziennego, nawiązywać stosunek pracy i rozporządzać swoim zarobkiem. Do ważniejszych decyzji, na przykład sprzedaży nieruchomości czy zaciągnięcia kredytu, potrzebuje zgody kuratora.

Dla ubezwłasnowolnionego częściowo sąd opiekuńczy ustanawia kuratora (nie opiekuna). Różnica jest istotna: kurator wspiera w podejmowaniu decyzji, natomiast opiekun podejmuje decyzje w imieniu ubezwłasnowolnionego.

Którą formę wybrać

Wybór między ubezwłasnowolnieniem całkowitym a częściowym zależy od stanu zdrowia osoby, której sprawa dotyczy, a ostatecznie o rodzaju ubezwłasnowolnienia decyduje sąd na podstawie opinii biegłych. Na konsultacji w mojej kancelarii w Gdańsku omawiam z klientem obie opcje i pomagam ocenić, która forma lepiej odpowiada sytuacji bliskiej osoby. Zdarza się, że klient przychodzi z przekonaniem, że konieczne jest ubezwłasnowolnienie całkowite, a po analizie stanu faktycznego okazuje się, że wystarczy częściowe, które w mniejszym stopniu ingeruje w prawa osoby.

Kto może złożyć wniosek o ubezwłasnowolnienie

Krąg osób uprawnionych do złożenia wniosku o ubezwłasnowolnienie jest ściśle określony w Kodeksie postępowania cywilnego i ma charakter zamknięty. Wniosek mogą złożyć: małżonek osoby, której dotyczy postępowanie, jej krewni w linii prostej (rodzice, dzieci, dziadkowie, wnukowie), rodzeństwo (zarówno rodzone, jak i przyrodnie), przedstawiciel ustawowy, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz Rzecznik Praw Dziecka.

Na konsultacjach często spotykam się z pytaniami od osób, które nie mieszczą się w tym katalogu. Teściowa, kuzyn, wujek, bratowa, sąsiad, pracownik opieki społecznej, lekarz prowadzący nie mogą samodzielnie złożyć wniosku o ubezwłasnowolnienie. Jeżeli osoba bliska, która nie ma legitymacji do złożenia wniosku, widzi potrzebę ubezwłasnowolnienia, powinna zwrócić się do prokuratora z zawiadomieniem o sytuacji. Prokurator może wówczas samodzielnie złożyć wniosek do sądu.

Sama osoba, której miałoby dotyczyć ubezwłasnowolnienie, co do zasady nie może złożyć wniosku o swoje własne ubezwłasnowolnienie, choć w doktrynie istnieją rozbieżności w tej kwestii. Jeżeli klient zgłasza się do mnie z takim pytaniem, analizuję indywidualnie, czy w danej sytuacji istnieje inna ścieżka prawna zapewniająca ochronę (np. pełnomocnictwo notarialne na wypadek pogorszenia stanu zdrowia).

Jak złożyć wniosek o ubezwłasnowolnienie w Gdańsku, Gdyni lub Sopocie

Sprawy o ubezwłasnowolnienie rozpoznaje Sąd Okręgowy w składzie trzech sędziów zawodowych. Właściwy jest sąd miejsca zamieszkania osoby, której dotyczy wniosek, a jeżeli nie ma ona miejsca zamieszkania, sąd miejsca jej pobytu. W przypadku mieszkańców Gdańska, Gdyni, Sopotu i okolic jest to Sąd Okręgowy w Gdańsku (ul. Nowe Ogrody 30/34). Oznacza to, że zarówno mieszkaniec Gdyni Orłowa, jak i Sopotu czy Rumi składa wniosek do tego samego sądu. Kancelaria mieści się w centrum Gdańska, kilka minut jazdy od budynku sądu, co ułatwia koordynację spraw klientom z całego Trójmiasta.

Wniosek o ubezwłasnowolnienie powinien zawierać wskazanie zakresu żądania (ubezwłasnowolnienie całkowite lub częściowe), uzasadnienie ze wskazaniem przyczyn i okoliczności faktycznych, informację o tym, w jakich placówkach leczy się lub leczył uczestnik postępowania, dane dotyczące stanu cywilnego osoby (w tym odpisy aktów stanu cywilnego wykazujące pokrewieństwo wnioskodawcy z uczestnikiem), dokumentację medyczną (zaświadczenia od psychiatry, neurologa lub psychologa), informację o kandydacie na opiekuna lub kuratora (wraz z pisemną zgodą tej osoby na pełnienie funkcji) oraz informację, czy stan zdrowia uczestnika umożliwia mu osobiste stawiennictwo w sądzie.

Do wniosku warto dołączyć także numer telefonu i adres e-mail wnioskodawcy, co usprawnia komunikację z sądem. Opłata od wniosku o ubezwłasnowolnienie jest stała i wynosi 100 zł.

Doradca tymczasowy

Jeżeli wniosek dotyczy osoby pełnoletniej, sąd może na wniosek uczestnika postępowania lub z urzędu ustanowić doradcę tymczasowego (art. 548 k.p.c.). Jest to osoba, która na czas trwania sprawy dba o ochronę osoby i mienia uczestnika postępowania. Doradcą tymczasowym powinien być ustanowiony małżonek, krewny lub inna osoba bliska, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie dobro osoby, której sprawa dotyczy. Osoba, dla której ustanowiono doradcę tymczasowego, ma ograniczoną zdolność do czynności prawnych na równi z osobą ubezwłasnowolnioną częściowo. Doradca tymczasowy jest odwoływany automatycznie po zakończeniu postępowania.

Instytucja doradcy tymczasowego bywa bardzo przydatna w sprawach, w których zachodzi pilna potrzeba ochrony majątku uczestnika, a sama sprawa o ubezwłasnowolnienie może potrwać kilka miesięcy. W mojej praktyce w Gdańsku korzystam z tej instytucji w sytuacjach, gdy istnieje ryzyko, że osoba chora podpisze niekorzystne umowy lub dokona rozporządzeń majątkowych w trakcie trwania postępowania.

Jak przebiega sprawa o ubezwłasnowolnienie przed sądem

Po złożeniu wniosku sąd wszczyna postępowanie w trybie nieprocesowym. Pierwszą czynnością jest z reguły wezwanie wnioskodawcy do uiszczenia zaliczki na poczet opinii biegłych. Następnie sąd zleca badanie osoby, której dotyczy wniosek, przez zespół biegłych: lekarza psychiatrę lub neurologa oraz psychologa. Biegli wydają opinię zawierającą ocenę zdolności tej osoby do samodzielnego kierowania swoim postępowaniem i prowadzenia swoich spraw. Opinia ta ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

Sąd ma obowiązek wysłuchać osobę, której dotyczy wniosek. Wysłuchanie odbywa się w obecności biegłego. Jeżeli stan zdrowia osoby nie pozwala na stawiennictwo w sądzie, sąd udaje się do miejsca jej pobytu (szpital, dom pomocy społecznej, mieszkanie). W mojej praktyce w Sądzie Okręgowym w Gdańsku takie wyjazdowe wysłuchania zdarzają się regularnie, zwłaszcza w sprawach dotyczących osób obłożnie chorych lub przebywających w placówkach opiekuńczych na terenie Gdańska, Gdyni czy Sopotu.

Postępowanie o ubezwłasnowolnienie jest dwuetapowe. W pierwszym etapie Sąd Okręgowy orzeka o ubezwłasnowolnieniu (całkowitym lub częściowym) albo oddala wniosek. W drugim etapie, po uprawomocnieniu się postanowienia, sąd okręgowy przesyła odpis orzeczenia do właściwego sądu rejonowego (sądu opiekuńczego), który przeprowadza odrębne postępowanie w sprawie ustanowienia opiekuna prawnego (przy ubezwłasnowolnieniu całkowitym) lub kuratora (przy ubezwłasnowolnieniu częściowym).

Kto zostaje opiekunem lub kuratorem

Opiekunem osoby ubezwłasnowolnionej całkowicie powinien być w pierwszej kolejności jej małżonek. Jeżeli małżonek nie może lub nie chce pełnić tej funkcji, pierwszeństwo mają rodzice ubezwłasnowolnionego. Dopiero w dalszej kolejności sąd ustanawia opiekunem inną osobę bliską. Opiekun podlega nadzorowi sądu opiekuńczego i musi uzyskiwać zezwolenie sądu we wszystkich ważniejszych sprawach dotyczących osoby lub majątku ubezwłasnowolnionego. Kandydat na opiekuna nie może być stroną postępowania o ubezwłasnowolnienie (to częsty błąd we wnioskach, który wydłuża postępowanie).

W praktyce opiekun prawny ma szereg obowiązków, o których informuję klientów na konsultacji. Po ustanowieniu opieki musi sporządzić inwentarz majątku ubezwłasnowolnionego i przedstawić go sądowi opiekuńczemu. Składa regularne sprawozdania z zarządu majątkiem (z reguły raz w roku). Na dokonanie istotnych czynności, takich jak sprzedaż nieruchomości, zaciągnięcie zobowiązania, odrzucenie spadku w imieniu ubezwłasnowolnionego czy rozporządzenie jego oszczędnościami, musi uzyskać zgodę sądu. Niezłożenie sprawozdania lub działanie na szkodę ubezwłasnowolnionego może skutkować odwołaniem opiekuna i powołaniem nowej osoby.

Ile trwa sprawa o ubezwłasnowolnienie w Gdańsku

Czas trwania postępowania o ubezwłasnowolnienie przed Sądem Okręgowym w Gdańsku wynosi z reguły od 3 do 12 miesięcy. Dotyczy to wszystkich spraw z obszaru właściwości tego sądu, a więc także wniosków składanych przez mieszkańców Gdyni, Sopotu, Wejherowa czy Kartuz. Sprawy dobrze przygotowane, z kompletną dokumentacją medyczną i oczywistymi przesłankami, mogą zakończyć się szybciej. Sprawy, w których konieczne są dodatkowe opinie biegłych, uczestnik nie stawia się na badania lub inne osoby zgłaszają sprzeciw, mogą trwać dłużej. Dostępność biegłych psychiatrów i psychologów w Gdańsku bywa czynnikiem wydłużającym postępowanie, dlatego zalecam klientom jak najszybsze złożenie wniosku po podjęciu decyzji.

Ile kosztuje ubezwłasnowolnienie

Koszty postępowania o ubezwłasnowolnienie składają się z kilku elementów. Opłata sądowa od wniosku jest stała i wynosi 100 zł, niezależnie od tego, czy sprawa dotyczy ubezwłasnowolnienia całkowitego czy częściowego. Zaliczka na poczet opinii biegłych (psychiatra/neurolog i psycholog) wynosi z reguły od 400 do 1 000 zł, w zależności od sądu i zakresu badań. Do tego dochodzą wydatki związane z czynnościami kuratora procesowego (ok. 100–300 zł) oraz ewentualne koszty dojazdu sądu do miejsca pobytu uczestnika.

Wynagrodzenie adwokata za prowadzenie sprawy o ubezwłasnowolnienie w mojej kancelarii wynosi od 2 000 do 3 000 zł za całość postępowania. Te same stawki obowiązują klientów z Gdańska, Gdyni, Sopotu i pozostałych miejscowości Trójmiasta, ponieważ wszystkie sprawy toczą się przed jednym sądem. Kwota zależy od stopnia skomplikowania sprawy i przewidywanego nakładu pracy. Konsultacja wstępna, na której oceniam zasadność wniosku i doradzam dalsze kroki, kosztuje od 300 zł. Szczegółowe informacje o stawkach znajdą Państwo na stronie cennika kancelarii.

Kosztami postępowania o ubezwłasnowolnienie obciążana jest co do zasady osoba, której postępowanie dotyczy. Jeżeli wnioskodawca lub uczestnik znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, może złożyć wniosek o zwolnienie z kosztów sądowych, dołączając oświadczenie o stanie rodzinnym, dochodach, majątku i źródłach utrzymania. Konsultację można odbyć również zdalnie, szczegóły na stronie porad online.

Ubezwłasnowolnienie osoby starszej

Ubezwłasnowolnienie osoby starszej to jeden z najczęstszych tematów na konsultacjach w mojej kancelarii. Ważna jest tu jedna zasada: sam zaawansowany wiek nie jest przesłanką ubezwłasnowolnienia. Osoba 85-letnia, która jest sprawna umysłowo, nie może zostać ubezwłasnowolniona tylko dlatego, że jest stara. Ubezwłasnowolnienie jest uzasadnione wtedy, gdy pojawiają się zaburzenia poznawcze uniemożliwiające samodzielne podejmowanie decyzji, takie jak demencja starcza, choroba Alzheimera, zespoły otępienne po udarach lub inne schorzenia neurologiczne.

W praktyce klienci przychodzą do mnie najczęściej w sytuacjach, gdy starsza osoba zaczyna podpisywać niekorzystne umowy (np. z akwizytorami), przepisywać majątek pod wpływem manipulacji osób trzecich, zaciągać kredyty lub pożyczki, których nie jest w stanie spłacić, albo odmawiać koniecznego leczenia. Takie sytuacje dotyczą zarówno osób mieszkających samodzielnie w Gdańsku, Gdyni czy Sopocie, jak i przebywających w domach pomocy społecznej na terenie Trójmiasta. W takich sytuacjach ubezwłasnowolnienie, nawet częściowe, pozwala na skuteczną ochronę bliskiej osoby przed konsekwencjami jej własnych decyzji podejmowanych w stanie ograniczonej świadomości.

Ubezwłasnowolnienie osoby uzależnionej od alkoholu lub narkotyków

Kodeks cywilny wymienia pijaństwo i narkomanię jako przykłady zaburzeń psychicznych uzasadniających ubezwłasnowolnienie. Samo uzależnienie nie wystarczy. Konieczne jest wykazanie, że wskutek uzależnienia dana osoba nie jest w stanie kierować swoim postępowaniem (przy ubezwłasnowolnieniu całkowitym) lub potrzebuje pomocy do prowadzenia swoich spraw (przy częściowym). W mojej praktyce w Gdańsku prowadzę sprawy, w których wieloletni alkoholizm doprowadził do trwonienia majątku rodzinnego, zaciągania długów i zaniedbywania obowiązków wobec dzieci. Ubezwłasnowolnienie pozwala w takich przypadkach na ochronę zarówno osoby uzależnionej, jak i jej rodziny.

Z doświadczenia wiem, że sprawy o ubezwłasnowolnienie osób uzależnionych bywają trudniejsze niż sprawy dotyczące chorób otępiennych. Wynika to z tego, że stan osoby uzależnionej bywa zmienny: w okresach abstynencji może sprawiać wrażenie w pełni sprawnej, a w okresach nawrotów traci kontrolę nad swoim postępowaniem. Biegli muszą ocenić nie tyle aktualny stan w dniu badania, co ogólną zdolność do samodzielnego funkcjonowania. Sądy z reguły wymagają solidnej dokumentacji: historii leczenia odwykowego, zaświadczeń z izby wytrzeźwień, dokumentacji z interwencji policji, a niekiedy również opinii z ośrodka terapeutycznego. Jeżeli Państwa bliska osoba jest uzależniona i odmawia leczenia, a jej zachowanie zagraża jej samej lub rodzinie (co w skrajnych przypadkach może stanowić formę przemocy domowej), proszę nie odkładać konsultacji u adwokata.

Co daje ubezwłasnowolnienie. Praktyczne konsekwencje

Klienci często pytają mnie, co konkretnie zmieni się po orzeczeniu ubezwłasnowolnienia. W przypadku ubezwłasnowolnienia całkowitego opiekun prawny będzie mógł w imieniu ubezwłasnowolnionego wypowiedzieć niekorzystne umowy, zawrzeć umowę z domem pomocy społecznej, złożyć wniosek o przeliczenie emerytury lub renty, wyrazić zgodę na leczenie i zabiegi medyczne, zarządzać rachunkami bankowymi i regulować zobowiązania finansowe, a także odrzucić lub przyjąć spadek (za zgodą sądu opiekuńczego, o czym piszę w artykule o odrzuceniu spadku).

Przy ubezwłasnowolnieniu częściowym osoba zachowuje większą samodzielność, natomiast kurator musi wyrazić zgodę na istotniejsze czynności prawne. To rozwiązanie mniej inwazyjne, ale wystarczające w wielu sytuacjach, gdy bliska osoba potrzebuje wsparcia przy podejmowaniu poważniejszych decyzji.

Ubezwłasnowolnienie ma również wpływ na zdolność do sporządzenia testamentu (osoba ubezwłasnowolniona całkowicie nie może testować), na zdolność procesową (nie może samodzielnie występować przed sądem) oraz na kwestie związane z zachowkiem i dziedziczeniem.

Uchylenie i zmiana ubezwłasnowolnienia

Orzeczenie o ubezwłasnowolnieniu ma charakter bezterminowy, ale nie jest nieodwracalne. Jeżeli ustaną przyczyny, dla których ubezwłasnowolnienie zostało orzeczone (na przykład stan zdrowia ulegnie poprawie wskutek leczenia), sąd ma obowiązek je uchylić. Możliwa jest również zmiana ubezwłasnowolnienia całkowitego na częściowe, jeśli stan osoby poprawi się, ale nadal wymaga ona wsparcia w prowadzeniu spraw.

Wniosek o uchylenie lub zmianę ubezwłasnowolnienia może złożyć sam ubezwłasnowolniony, jego opiekun, kurator, prokurator lub inne osoby uprawnione. Sąd powoła wówczas biegłych, którzy ocenią aktualny stan zdrowia. Procedura jest analogiczna do pierwotnego postępowania o ubezwłasnowolnienie.

Obrona przed wnioskiem o ubezwłasnowolnienie

W mojej kancelarii w Gdańsku reprezentuję nie tylko wnioskodawców, ale również osoby, wobec których złożono wniosek o ubezwłasnowolnienie. Nie każdy wniosek jest uzasadniony. Zdarza się, że za wnioskiem stoją motywy majątkowe (chęć przejęcia kontroli nad nieruchomościami, oszczędnościami), konflikty rodzinne lub nieporozumienia co do stanu zdrowia bliskiej osoby.

Osoba, której dotyczy wniosek, ma prawo do reprezentacji przez adwokata. Jeżeli nie ustanowiła pełnomocnika samodzielnie, sąd wyznaczy jej adwokata z urzędu, ponieważ w sprawach o ubezwłasnowolnienie udział adwokata jest obligatoryjny, gdy osoba ta nie ma pełnomocnika z wyboru. Obrona polega na wykazaniu, że przesłanki ubezwłasnowolnienia nie są spełnione, że osoba radzi sobie samodzielnie w codziennym życiu, a wniosek został złożony z motywów innych niż dobro osoby. Kluczowe znaczenie ma opinia biegłych, dlatego ważne jest, aby osoba stawała na badania w jak najlepszym stanie i współpracowała z biegłymi.

Ubezwłasnowolnienie a pełnomocnictwo notarialne. Czy jest alternatywa

Na konsultacjach w mojej kancelarii w Gdańsku klienci często pytają, czy zamiast ubezwłasnowolnienia można po prostu udzielić pełnomocnictwa notarialnego bliskiej osobie. Odpowiedź zależy od stanu zdrowia osoby. Jeżeli bliska osoba jest jeszcze w stanie świadomie i swobodnie podjąć decyzję o udzieleniu pełnomocnictwa (czyli ma pełną zdolność do czynności prawnych i rozumie, co podpisuje), pełnomocnictwo notarialne może być wystarczającym rozwiązaniem. Pełnomocnik będzie mógł w jej imieniu zarządzać sprawami majątkowymi, zawierać umowy, reprezentować ją przed urzędami.

Problem pojawia się wtedy, gdy osoba nie jest już w stanie świadomie udzielić pełnomocnictwa. Pełnomocnictwo udzielone przez osobę w stanie wyłączającym świadome podejmowanie decyzji jest nieważne. W takiej sytuacji jedyną drogą jest wniosek o ubezwłasnowolnienie. Dlatego doradzam klientom, aby rozważyli udzielenie pełnomocnictwa notarialnego, gdy bliska osoba jest jeszcze w stanie to zrobić, na wypadek pogorszenia stanu zdrowia w przyszłości. To rozwiązanie prewencyjne, które może oszczędzić rodzinie wielomiesięcznego postępowania sądowego.

Pełnomocnictwo ma też swoje ograniczenia. Nie zastępuje ubezwłasnowolnienia w sytuacjach, gdy osoba aktywnie działa na swoją szkodę (podpisuje niekorzystne umowy, zaciąga długi, rozdaje majątek). Pełnomocnik nie może zablokować czynności prawnych mocodawcy, a ubezwłasnowolnienie częściowe lub całkowite, tak. To jest granica między wsparciem a ochroną. Jeżeli Państwa bliska osoba potrzebuje nie tyle pomocy w załatwianiu spraw, co ochrony przed konsekwencjami własnych decyzji podejmowanych w stanie ograniczonej świadomości, ubezwłasnowolnienie jest jedynym skutecznym narzędziem.

Najczęściej zadawane pytania o ubezwłasnowolnienie

Podsumowanie

Ubezwłasnowolnienie to poważna decyzja, która wymaga starannego przygotowania i przemyślenia zarówno pod kątem prawnym, jak i ludzkim. Jeżeli zastanawiają się Państwo, czy ubezwłasnowolnienie bliskiej osoby jest w danej sytuacji uzasadnione i jak przygotować wniosek, zapraszam na konsultację w mojej kancelarii w Gdańsku. Na spotkaniu analizuję stan faktyczny, oceniam przesłanki i doradzam optymalną formę ochrony. Pomagam również osobom, wobec których złożono wniosek o ubezwłasnowolnienie, w obronie ich praw. Reprezentuję klientów z Gdańska, Gdyni, Sopotu, Wejherowa, Tczewa, Starogardu Gdańskiego i z całej Polski w sprawach prowadzonych zdalnie.

Kancelaria Adwokacka adw. Dawid Suszyński
ul. ks. Jerzego Popiełuszki 2/136 (klatka „B”), 80-864 Gdańsk
tel. +48 579 669 997
e-mail: kancelaria@suszynski.com.pl
adwokat.suszynski.com.pl

Artykuł Ubezwłasnowolnienie Gdańsk Gdynia Sopot. Wniosek, procedura, koszty | Adwokat pochodzi z serwisu Adwokat Gdańsk, Prawnik - Kancelaria Adwokacka Dawid Suszyński.

Lokator nie płaci czynszu od trzech miesięcy, nie odbiera telefonów i nie zamierza się wyprowadzić. Znasz tę sytuację? W mojej kancelarii w Gdańsku sprawy o eksmisję lokatora pojawiają się regularnie. Właściciele mieszkań z Gdańska, Gdyni i Sopotu przychodzą z tym samym pytaniem: jak pozbyć się lokatora, który nie płaci, i nie narazić się przy tym na odpowiedzialność karną? W tym artykule wyjaśniam krok po kroku, jak legalnie przeprowadzić eksmisję lokatora, ile to trwa, ile kosztuje i czego absolutnie nie wolno robić. Na końcu omówię też projekt nowych przepisów o eksmisji z 2026 roku (projekt Konfederacji w Sejmie) i ocenię, co mogą zmienić w praktyce. Stan prawny na 2026 rok.

Lokator nie płaci czynszu – co możesz zrobić jako właściciel?

Zanim właściciel mieszkania pomyśli o eksmisji, musi przejść przez kilka obowiązkowych etapów. Pominięcie któregokolwiek z nich oznacza, że sąd oddali pozew o eksmisję.

Etap 1: wezwanie do zapłaty. Gdy lokator zalega z czynszem za co najmniej trzy pełne okresy płatności, właściciel powinien wysłać mu pisemne wezwanie do zapłaty zaległości. Wezwanie musi zawierać kwotę zaległości i termin na uregulowanie należności (minimum 1 miesiąc). Wezwanie najlepiej wysłać listem poleconym za potwierdzeniem odbioru.

Etap 2: wypowiedzenie umowy najmu. Jeżeli lokator nie zapłaci zaległego czynszu w wyznaczonym terminie, a zaległość przekracza trzy pełne okresy płatności, właściciel może wypowiedzieć umowę najmu. Wypowiedzenie musi mieć formę pisemną, zawierać przyczynę wypowiedzenia i wskazywać termin, w którym lokator ma opuścić lokal. Okres wypowiedzenia zależy od treści umowy i przepisów ustawy o ochronie praw lokatorów. Przy najmie na czas nieokreślony z powodu zaległości czynszowych okres wypowiedzenia wynosi co najmniej miesiąc.

Etap 3: wezwanie do opuszczenia lokalu. Po upływie okresu wypowiedzenia, jeśli lokator nie wyprowadził się dobrowolnie, właściciel powinien wezwać go na piśmie do opuszczenia i wydania lokalu w wyznaczonym terminie. To ostatni krok polubowny przed drogą sądową.

Etap 4: pozew o eksmisję. Jeśli lokator ignoruje wezwania, jedyną legalną drogą jest złożenie pozwu o opróżnienie, opuszczenie i wydanie lokalu do sądu rejonowego właściwego ze względu na miejsce położenia nieruchomości. W Gdańsku będzie to Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ (ul. Piekarnicza 10) lub Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe (ul. 3 Maja 9A).

Czego NIE wolno robić – „metoda na drzwi” i odpowiedzialność karna

W mediach społecznościowych co jakiś czas pojawia się „sprytny patent” na pozbycie się niepłacącego lokatora: wyniesienie drzwi z mieszkania, wymiana zamków, odcięcie prądu, wody czy gazu. Każde z tych działań jest przestępstwem.

Zgodnie z art. 191 § 1a Kodeksu karnego, kto w celu zmuszenia innej osoby do określonego działania, zaniechania lub znoszenia stosuje przemoc innego rodzaju (np. odcięcie mediów, usunięcie drzwi, zamurowanie wejścia) uporczywie lub w sposób istotnie utrudniający korzystanie z zajmowanego lokalu mieszkalnego, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. Przestępstwo to jest ścigane na wniosek pokrzywdzonego. To ten sam przepis, który chroni przed groźbami karalnymi i zmuszaniem.

W praktyce oznacza to, że:

• wymiana zamków w drzwiach bez zgody lokatora to przestępstwo
• odcięcie prądu, wody lub gazu to przestępstwo
• wyniesienie drzwi z zawiasów to przestępstwo
• wchodzenie do lokalu pod nieobecność lokatora bez jego zgody to naruszenie miru domowego
• wyrzucenie rzeczy lokatora na klatkę schodową to przestępstwo

Nawet jeśli lokator nie płaci od roku i zajmuje mieszkanie bez umowy, właściciel nie ma prawa usunąć go samodzielnie. Jedyną legalną drogą jest sąd, a jedyną osobą uprawnioną do przeprowadzenia eksmisji jest komornik na podstawie prawomocnego wyroku. W mojej kancelarii prowadzę zarówno sprawy właścicieli dochodzących eksmisji, jak i sprawy obrony karnej właścicieli, którzy w desperacji przekroczyli granicę prawa.

Eksmisja lokatora krok po kroku – procedura sądowa

Pozew o eksmisję (formalnie: pozew o opróżnienie, opuszczenie i wydanie lokalu) składa się do sądu rejonowego właściwego dla miejsca położenia nieruchomości. Do pozwu należy dołączyć umowę najmu (jeśli była), wypowiedzenie umowy z potwierdzeniem doręczenia, wezwanie do opuszczenia lokalu, dowody zaległości czynszowych oraz odpis z księgi wieczystej potwierdzający prawo własności.

Opłata sądowa od pozwu o eksmisję jest stała i wynosi 200 zł niezależnie od wartości nieruchomości.

Sąd wyznacza rozprawę, na której bada, czy istnieją podstawy do eksmisji i czy lokatorowi przysługuje prawo do lokalu socjalnego (o tym niżej). Po przeprowadzeniu postępowania sąd wydaje wyrok nakazujący opróżnienie lokalu albo oddala powództwo.

Po uprawomocnieniu się wyroku właściciel składa wniosek o nadanie klauzuli wykonalności, a następnie kieruje sprawę do komornika. Komornik wzywa lokatora do dobrowolnego opuszczenia lokalu w wyznaczonym terminie. Jeśli lokator nie zastosuje się do wezwania, komornik przystępuje do przymusowego usunięcia go z lokalu. Roszczenie stwierdzone prawomocnym wyrokiem przedawnia się z upływem 6 lat (art. 125 § 1 Kodeksu cywilnego).

Ile trwa eksmisja lokatora?

To pytanie pada na każdej konsultacji. Odpowiedź zależy od rodzaju umowy najmu i sytuacji lokatora.

Przy zwykłej umowie najmu cały proces trwa orientacyjnie od 8 do 18 miesięcy w pierwszej instancji. W dużych miastach, w tym w Gdańsku, Gdyni i Sopocie, czas oczekiwania na rozprawę wynosi kilka miesięcy. Jeśli sąd orzeknie prawo do lokalu socjalnego, eksmisja zostaje wstrzymana do czasu, aż gmina wskaże taki lokal. W praktyce oznacza to dodatkowe miesiące, a niekiedy lata oczekiwania, ponieważ lokali socjalnych brakuje w całej Polsce.

Przy najmie okazjonalnym z notarialnym oświadczeniem o poddaniu się egzekucji cały proces może trwać zaledwie około 2 miesięcy. Właściciel nie musi przechodzić przez postępowanie sądowe o eksmisję, lecz od razu występuje do sądu o nadanie klauzuli wykonalności aktowi notarialnemu, a następnie kieruje sprawę do komornika. To różnica między miesiącami a latami.

Eksmisja lokatora zimą – zakaz i wyjątki

Zgodnie z art. 16 ustawy o ochronie praw lokatorów, wyroków sądowych nakazujących opróżnienie lokalu nie wykonuje się w okresie od 1 listopada do 31 marca roku następnego, jeżeli osobie eksmitowanej nie wskazano lokalu, do którego ma nastąpić przekwaterowanie.

Zakaz zimowy nie obowiązuje w czterech sytuacjach:

• eksmitowanemu wskazano lokal, do którego ma się przeprowadzić (socjalny, tymczasowy lub inny)
• eksmisja dotyczy osoby, która dopuściła się przemocy domowej lub rażąco naruszała porządek domowy
• lokal zajmowany jest przez osobę rażąco lub uporczywie wykraczającą przeciwko porządkowi domowemu
• lokal został zajęty bez tytułu prawnego (samowolne zajęcie)

W praktyce zakaz zimowy oznacza, że jeśli wyrok eksmisyjny uprawomocni się w październiku, a gmina nie wskazała lokalu, komornik wstrzyma czynności do 1 kwietnia.

Lokal socjalny – kto go dostaje i co to oznacza dla właściciela?

W wyroku nakazującym eksmisję sąd ma obowiązek orzec, czy lokatorowi przysługuje prawo do lokalu socjalnego. Zgodnie z art. 14 ust. 4 ustawy o ochronie praw lokatorów sąd nie może orzec braku prawa do lokalu socjalnego wobec:

• kobiet w ciąży
• małoletnich
• osób niepełnosprawnych lub ubezwłasnowolnionych
• osób obłożnie chorych
• emerytów i rencistów spełniających warunki do świadczeń z pomocy społecznej
• osób posiadających status bezrobotnych
• osób spełniających przesłanki do otrzymania pomocy z opieki społecznej

Jeśli sąd orzeknie prawo do lokalu socjalnego, wykonanie wyroku eksmisyjnego zostaje wstrzymane do czasu, aż gmina złoży lokatorowi ofertę zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego. Gmina nie jest związana żadnym terminem. W Gdańsku, Gdyni i Sopocie oczekiwanie na lokal socjalny potrafi trwać od kilku miesięcy do kilku lat. Problem ten dotyka szczególnie sprawy, w których eksmisja wiąże się z rozpadem rodziny, np. przy rozwodzie lub sporze o alimenty.

Właściciel mieszkania, który ponosi straty z powodu oczekiwania na lokal socjalny, może żądać od gminy odszkodowania za niedostarczenie lokalu socjalnego w rozsądnym terminie. To roszczenie odszkodowawcze wobec gminy, nie wobec lokatora. Właściciel może też żądać od lokatora odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu w wysokości odpowiadającej rynkowemu czynszowi najmu.

Dziki lokator – kto nim jest i jak go usunąć?

„Dziki lokator” to potoczne określenie osoby, która zajmuje lokal bez tytułu prawnego. Może to być osoba, która nigdy nie miała umowy najmu (samowolne zajęcie), osoba, której umowa wygasła lub została skutecznie wypowiedziana, były partner, który nie chce się wyprowadzić po rozstaniu (problem częsty przy podziale majątku po rozwodzie), albo osoba, która pozostała w mieszkaniu po śmierci głównego najemcy, nie będąc jego spadkobiercą (kwestia regulowana prawem spadkowym).

Procedura usunięcia dzikiego lokatora jest zasadniczo taka sama: pozew o eksmisję, wyrok, komornik. Różnica polega na tym, że przy samowolnym zajęciu lokalu (bez jakiejkolwiek umowy) sąd z reguły nie orzeka prawa do lokalu socjalnego, a zakaz zimowy nie obowiązuje. Dzięki temu eksmisja dzikiego lokatora, który wdarł się do mieszkania bez zgody właściciela, przebiega szybciej niż eksmisja byłego najemcy.

Ile kosztuje eksmisja lokatora?

Koszty eksmisji lokatora rozkładają się na kilka elementów:

• opłata sądowa od pozwu o eksmisję: 200 zł (stała, niezależna od wartości nieruchomości)
• koszty komornicze: od 1 500 do kilkunastu tysięcy złotych, w zależności od zakresu czynności (usunięcie osób, usunięcie i przechowanie rzeczy, wymiana zamków, asystencja policji)
• wynagrodzenie adwokata: zależne od stopnia skomplikowania sprawy; konsultacja w mojej kancelarii kosztuje 450 zł

Do tego dochodzą straty właściciela za okres niepłacenia czynszu. Według badań branżowych średnia strata właściciela z powodu problemów z niepłacącym lokatorem to około 9 000 zł. Warto pamiętać, że za okres bezumownego korzystania z lokalu właściciel może żądać od lokatora odszkodowania odpowiadającego rynkowemu czynszowi najmu. Szczegóły kosztów pomocy prawnej znajdą Państwo na stronie cennika kancelarii.

Czy meldunek chroni przed eksmisją?

Nie. Meldunek (zameldowanie) jest instytucją administracyjną i nie stanowi tytułu prawnego do lokalu. Oznacza to, że osoba zameldowana w mieszkaniu może zostać eksmitowana dokładnie tak samo jak osoba niezameldowana, jeśli nie posiada ważnej umowy najmu lub innego tytułu prawnego. Meldunek nie wpływa na przebieg postępowania eksmisyjnego.

Najem okazjonalny – jak uniknąć problemów przy kolejnym wynajmie?

Najem okazjonalny to zdecydowanie najskuteczniejsze zabezpieczenie interesów właściciela. Różnica wobec zwykłego najmu jest zasadnicza: przy najmie okazjonalnym najemca składa u notariusza oświadczenie o poddaniu się egzekucji (dobrowolne opuszczenie lokalu po wygaśnięciu umowy) oraz wskazuje lokal, do którego wyprowadzi się w razie eksmisji.

Dzięki temu właściciel nie musi przechodzić przez wielomiesięczne postępowanie sądowe o eksmisję. Wystarczy nadanie klauzuli wykonalności aktowi notarialnemu i skierowanie sprawy do komornika. Cały proces trwa około 2 miesięcy zamiast 8-18 miesięcy.

Najem okazjonalny nie chroni lokatora w zakresie lokalu socjalnego (sąd nie bada tej kwestii) i nie podlega zakazowi eksmisji zimowej (ponieważ eksmisja odbywa się na podstawie aktu notarialnego, nie wyroku sądowego o opróżnienie lokalu). To ogromna różnica dla właściciela, który w przypadku problemów chce odzyskać mieszkanie szybko i legalnie.

Eksmisja lokatora w Gdańsku, Gdyni i Sopocie

Sprawy o eksmisję w Gdańsku rozpoznaje Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ (ul. Piekarnicza 10) lub Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe (ul. 3 Maja 9A), w zależności od miejsca położenia nieruchomości. Dla mieszkań w Gdyni właściwy jest Sąd Rejonowy w Gdyni (pl. Konstytucji 5), a dla Sopotu – Sąd Rejonowy w Sopocie (ul. 1 Maja 10).

Czas oczekiwania na pierwszy termin rozprawy w sprawach o eksmisję w trójmiejskich sądach rejonowych wynosi orientacyjnie od 3 do 6 miesięcy. Do tego dochodzi czas na ewentualną opinię biegłego, przesłuchanie świadków i oczekiwanie na wskazanie lokalu socjalnego przez gminę.

W mojej kancelarii prowadzę sprawy o eksmisję lokatora zarówno po stronie właścicieli nieruchomości, jak i lokatorów broniących się przed bezzasadną eksmisją. Pomagam przygotować pozew, prowadzę postępowanie sądowe, a po uzyskaniu wyroku kieruję sprawę do komornika. Jednocześnie doradzam właścicielom, jak zabezpieczyć się na przyszłość – w tym w zakresie najmu okazjonalnego i weryfikacji najemców. Obsługuję klientów z Gdańska, Gdyni, Sopotu i całego Trójmiasta. Konsultację można umówić również online.

Nowe przepisy o eksmisji lokatora 2026 – projekt ustawy w Sejmie

27 lutego 2026 r. klub Konfederacji złożył w Sejmie projekt ustawy zmieniającej zasady eksmisji lokatorów (numer w wykazie: RPW/7192/2026). Projekt został skierowany do konsultacji społecznych (termin: 1 kwietnia 2026 r.) oraz do opinii Biura Legislacyjnego, Sądu Najwyższego, NRA i Prokuratora Generalnego. Żaden głos w Sejmie nad tym projektem jeszcze nie zapadł. Poniżej przedstawiam najważniejsze proponowane zmiany i oceniam, co mogą oznaczać w praktyce.

Co zmienia projekt ustawy o eksmisji z 2026 roku?

Projekt zakłada sześć kluczowych zmian w ustawie o ochronie praw lokatorów:

• Wypowiedzenie po 1 miesiącu zamiast po 3. Obecnie właściciel może wypowiedzieć umowę najmu dopiero gdy zaległość przekracza trzy pełne okresy płatności (plus dodatkowy miesiąc na spłatę po uprzedzeniu). Projekt skraca ten próg do jednego pełnego okresu.
• Koniec z obowiązkiem zapewnienia lokalu zamiennego dla osób zajmujących lokal bez tytułu prawnego. Obecnie gmina musi wskazać lokal zamienny nawet osobie, która nigdy nie miała umowy najmu.
• Dekryminalizacja wstrzymania opłat za media. Właściciel, który przestanie opłacać rachunki za prąd, wodę czy gaz w lokalu zajmowanym przez osobę bez tytułu prawnego, nie będzie narażony na zarzut z art. 191 § 1a k.k.
• Lokal socjalny przestanie być automatyczny. Sąd będzie mógł odmówić przyznania lokalu socjalnego, jeśli zaległości czynszowe przekraczają 3 miesiące.
• Fikcja doręczeń po wygaśnięciu umowy najmu. Korespondencja kierowana na adres lokalu po ustaniu stosunku najmu będzie uznawana za doręczoną, co rozwiąże problem unikania odbioru pism przez byłych lokatorów.
• Eksmisja do noclegowni w całym województwie. Komornik będzie mógł skierować eksmitowanego do noclegowni lub schroniska na terenie całego województwa, nie tylko w gminie, w której znajduje się lokal.

Jakie są szanse na uchwalenie nowych przepisów?

Projekt RPW/7192/2026 to inicjatywa poselska klubu opozycyjnego. Jego uchwalenie wymaga poparcia koalicji rządzącej, co na dziś nie jest przesądzone. Konsultacje społeczne trwają do 1 kwietnia 2026 r. Stanowiska Sądu Najwyższego i Naczelnej Rady Adwokackiej mogą wpłynąć na ostateczny kształt projektu lub jego odrzucenie. Z mojego doświadczenia wynika, że nawet jeśli projekt w obecnej formie nie przejdzie, część proponowanych zmian (np. fikcja doręczeń, rozszerzenie eksmisji na województwo) może zostać włączona do innych nowelizacji.

Co to oznacza dla właścicieli mieszkań w Gdańsku, Gdyni i Sopocie?

Na dziś przepisy się nie zmieniły. Obowiązuje dotychczasowa procedura eksmisji opisana wyżej w tym artykule: trzy pełne okresy zaległości, wypowiedzenie, pozew, komornik. Właściciele, którzy liczą na szybkie wejście w życie nowych przepisów, mogą się rozczarować – droga legislacyjna potrwa co najmniej kilka miesięcy. W międzyczasie najskuteczniejszym zabezpieczeniem pozostaje najem okazjonalny z notarialnym oświadczeniem o poddaniu się egzekucji.

Będę aktualizować ten artykuł w miarę postępów prac legislacyjnych nad projektem RPW/7192/2026. Jeśli chcą Państwo omówić, jak zabezpieczyć się przed problemami z lokatorem jeszcze przed ewentualną zmianą przepisów, zapraszam na konsultację.

Najczęściej zadawane pytania o eksmisję lokatora

Podsumowanie

Eksmisja lokatora w Gdańsku, Gdyni i Sopocie to proces wymagający cierpliwości i znajomości procedury. Pozwu o eksmisję nie wolno składać bez uprzedniego wezwania do zapłaty i skutecznego wypowiedzenia umowy. Samodzielne usunięcie lokatora – niezależnie od tego, jak frustrująca jest sytuacja – grozi odpowiedzialnością karną. Adwokat pomoże przejść przez procedurę sprawnie i bez ryzyka. Jeśli borykają się Państwo z niepłacącym lokatorem lub planują wynajem mieszkania i chcą zabezpieczyć swój interes, zachęcam do kontaktu z kancelarią.

Kancelaria Adwokacka adw. Dawid Suszyński
ul. ks. Jerzego Popiełuszki 2/136 (klatka „B”), 80-864 Gdańsk
tel. +48 579 669 997
e-mail: kancelaria@suszynski.com.pl
adwokat.suszynski.com.pl

Artykuł Eksmisja lokatora nowelizacja 2026 – jak legalnie usunąć lokatora? pochodzi z serwisu Adwokat Gdańsk, Prawnik - Kancelaria Adwokacka Dawid Suszyński.

Rozumienie mechanizmów rozliczeń kosztów zastępstwa procesowego odgrywa kluczową rolę w kontekście postępowań sądowych. Wiedza na ten temat pozwala na lepsze przygotowanie się do możliwych konsekwencji finansowych, które mogą wynikać z zaangażowania w sprawę prawną. Ten artykuł ma na celu wyjaśnienie, kto jest odpowiedzialny za pokrycie tych kosztów i w jakich okolicznościach sąd może przyznać ich zwrot. Koszty zastępstwa procesowego to opłaty, które są pobierane przez adwokatów lub radców prawnych za ich usługi w prowadzeniu spraw sądowych

Kto płaci za zastępstwo procesowe?

O tym, kto płaci za zastępstwo procesowe decyduje przede wszystkim wynik sprawy. W przypadku przegranej sprawy, strona przegrywająca może zostać obciążona nie tylko własnymi kosztami zastępstwa, ale również kosztami poniesionymi przez stronę wygrywającą. Ta zasada, ma na celu zrekompensowanie wygranej stronie wydatków poniesionych na zastępstwo procesowe. Istnieją jednak wyjątki od tej reguły, pozwalające na podział kosztów między strony lub nawet obciążenie nimi strony wygrywającej, w szczególnych okolicznościach.

Kiedy nie należą się koszty zastępstwa procesowego?

Jest kilka sytuacji, kiedy nie należą się koszty zastępstwa procesowego. Przykładowo, jeśli pozwany zapłaci dług podczas sprawy sądowej i pełnomocnik powoda (radca prawny lub adwokat) wycofa sprawę z sądu, to pozwany nie musi zwracać kosztów sądowych, w tym kosztów za pomoc prawnika powoda. Ponadto, o tym, kiedy nie należą się koszty zastępstwa, mówi art. 102 kodeksu postępowania cywilnego. Zgodnie z tym przepisem, w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami.

Od czego zależą koszty zastępstwa procesowego?

Odpowiadając na pytanie, od czego zależą koszty zastępstwa procesowego, w pierwszej kolejności należy wskazać iż koszty zastępstwa procesowego zależą od wartości przedmiotu sporu i stopnia skomplikowania sprawy. W szczególności wysokość zasądzonych kosztów zastępstwa procesowego zależeć możemy od tego, ile pracy musi włożyć adwokat, ile czasu poświęci na przygotowanie do sprawy, ile razy musi pojawić się w sądzie na rozprawach czy spotkaniach, i co robi, żeby spróbować rozwiązać sprawę pokojowo jeszcze przed sądem. Oprócz tego, na koszty zastępstwa procesowego wpływa wkład pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, czyli jak bardzo adwokat pomaga w zrozumieniu ważnych faktów, które decydują o wyniku sprawy, i w wyjaśnieniu skomplikowanych kwestii prawnych, które mogą być trudne do zrozumienia. Stopień skomplikowania zależny jest także od tego, ile dowodów trzeba zbadać, czy potrzebne są opinie ekspertów, świadków, i jak bardzo skomplikowane są dokumenty w sprawie.

Jakie są koszty zastępstwa procesowego/adwokackiego?

Koszty zastępstwa adwokackiego/procesowego określone reguluje rozporządzenie. Wysokość możliwych do odzyskania kosztów zastępstwa procesowego określona jest w formie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. Aktualnie obowiązująca wersja rozporządzenia weszła w życie 13 października 2023 r. Jakie są konkretne koszty zastępstwa procesowego można przeczytać poniżej:

W 2026 roku stawki minimalne za zastępstwo procesowe wynoszą:

Koszty zastępstwa procesowego rozporządzenie sprawy cywilne:

• Do 500 zł – 90 zł
• Od 500 zł do 1500 zł – 270 zł
• Od 1500 zł do 5000 zł – 900 zł
• Od 5000 zł do 10 000 zł – 1800 zł
• Od 10 000 zł do 50 000 zł – 3600 zł
• Od 50 000 zł do 200 000 zł – 5400 zł
• Od 200 000 zł do 2 000 000 zł – 10 800 zł
• Od 2 000 000 zł do 5 000 000 zł – 15 000 zł
• Powyżej 5 000 000 zł – 25 000 zł

Koszty zastępstwa procesowego rozporządzenie sprawy rodzinne i opiekuńcze:

• Rozwód i unieważnienie małżeństwa – 720 zł
• Stwierdzenie istnienia lub nieistnienia małżeństwa – 720 zł
• Przysposobienie – 360 zł
• Pozbawienie, ograniczenie, zawieszenie lub przywrócenie władzy rodzicielskiej – 240 zł
• Ustalenie ojcostwa, zaprzeczenie ojcostwa – 480 zł
• Alimenty – 120 zł

Koszty zastępstwa procesowego rozporządzenie sprawy karne:

• Dochodzenie – 360 zł
• Śledztwo – 600 zł
• Postępowanie wyjaśniające w sprawach o wykroczenia – 180 zł
• Obrona przed sądem rejonowym – 720 zł
• Obrona przed sądem okręgowym – 1200 zł
• Obrona przed Sądem Najwyższym – 1200 zł

Koszty zastępstwa procesowego rozporządzenie sprawy administracyjne:

• W pierwszej instancji – 480 zł
• W drugiej instancji – 720 zł
• W Naczelnym Sądzie Administracyjnym – 1200 zł

Należy pamiętać, że podane powyżej kwoty są jedynie stawkami minimalnymi. Adwokat może pobrać wyższe wynagrodzenie, jeśli jest to uzasadnione okolicznościami sprawy, np. jej zawiłością, nakładem pracy adwokata, terminowością wykonania zlecenia, itp.

Koszty zastępstwa procesowego mogą być zasądzone od strony przegrywającej sprawę. Sąd orzeka o wysokości tych kosztów w oparciu o stawki minimalne, biorąc pod uwagę celowość poniesionych wydatków oraz niezbędny nakład pracy adwokata.

Przykład:

Jeśli wygrasz sprawę o odszkodowanie, w której dochodziłeś kwoty 10 000 zł, sąd może zasądzić od strony przegrywającej zwrot kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 1800 zł.

Koszty zastępstwa procesowego rozporządzenie – wybrane koszty

Koszty zastępstwa procesowego reguluje rozporządzenie. Odnosząc się do stawek za prowadzenie spraw z zakresu prawa rzeczowego, można wskazać, że kwestie związane ze stwierdzeniem zasiedzenia własności nieruchomości są rozliczane na poziomie 50% stawki obliczonej na podstawie wartości przedmiotu sprawy. Jest to związane ze znacznym stopniem złożoności i długotrwałości tego typu spraw. Z kolei sprawy dotyczące naruszenia posiadania oraz wpisy do księgi wieczystej lub złożenie dokumentów do zbioru dokumentów są wyceniane na poziomie odpowiednio 320 zł i 240 zł.

W obszarze prawa spadkowego, koszty zastępstwa procesowego z rozporządzenia, również odzwierciedlają różnorodność i złożoność spraw. Proste czynności, takie jak zabezpieczenie spadku czy dokonanie spisu inwentarza, są wyceniane na poziomie 120 zł, co stanowi przystępną stawkę za podstawowe usługi prawne. Natomiast dział spadku, który często wiąże się z większą kompleksowością i wymaga szczegółowej analizy, jest rozliczany na podstawie wartości udziału spadkowego, co może znacznie zwiększyć koszty zastępstwa procesowego.

Oprócz tradycyjnych spraw cywilnych i spadkowych, w 2026 roku warto również zwrócić uwagę na koszty zastępstwa procesowego w sprawach windykacyjnych oraz innych sprawach cywilnych, które mogą obejmować bardziej złożone i czasochłonne procedury. Na przykład, opróżnienie lokalu mieszkalnego jest wyceniane na 240 zł, co uwypukla konieczność zapewnienia prawnej ochrony właścicieli nieruchomości. Z kolei sprawy dotyczące ochrony dóbr osobistych i praw autorskich, ze względu na ich znaczenie dla poszanowania praw jednostki i twórczości intelektualnej, są wyceniane na 720 zł.

Kiedy sąd zasądza koszty zastępstwa procesowego?

Sąd zasądza koszty zastępstwa procesowego, podejmując decyzję na podstawie wniosku złożonego przez jedną ze stron postępowania. Jest to istotny moment w sprawie, gdyż decyduje o tym, kto poniesie finansowe konsekwencje zaangażowania profesjonalnego pełnomocnika. Kiedy sąd zasądza koszty zastępstwa procesowego, robi to w orzeczeniu kończącym postępowanie, czyli w wyroku lub postanowieniu kończącym sprawę.

Koszty zastępstwa procesowego w 2026 roku

Koszty zastępstwa procesowego w 2026 roku są zróżnicowane w zależności od rodzaju sprawy. Stawki minimalne są jedynie punktem odniesienia dla adwokatów przy ustalaniu wynagrodzenia. W odniesieniu do konkretnej sprawy, stawka za jej poprowadzenie jest określana indywidualnie, z uwzględnieniem wymaganej specjalistycznej wiedzy i umiejętności, które są niezbędne do jej prowadzenia. Bierze się pod uwagę również realny, konieczny nakład pracy, który musi zostać włożony w sprawę, a także doświadczenie prawnika, co bezpośrednio wpływa na jakość i skuteczność świadczonych usług. Ważnym aspektem jest również stopień trudności i złożoność sprawy, co odzwierciedla jej charakter oraz wymaga indywidualnego podejścia. Miejsce i termin świadczenia usługi również mają znaczenie dla kosztów zastępstwa procesowego w 2026 roku. Odpowiedzialność związana z prowadzeniem sprawy jest kolejnym czynnikiem, który musi być uwzględniony przy ustalaniu wynagrodzenia. Należy także rozważyć możliwość utraty lub ograniczenia możliwości pozyskania innych klientów w trakcie prowadzenia sprawy.

Artykuł Koszty zastępstwa procesowego w 2026 roku pochodzi z serwisu Adwokat Gdańsk, Prawnik - Kancelaria Adwokacka Dawid Suszyński.

Analiza sprawy o zapłatę z tytułu naprawy pojazdu

W obrocie gospodarczym coraz częściej spotykamy się z sytuacjami, w których zlecając naprawę samochodu, decydujemy się – za namową mechanika bądź z własnej inicjatywy – na zakup i montaż regenerowanych, używanych części. Kusi nas niższy koszt lub po prostu szybka dostępność takiego podzespołu. Co jednak, gdy po pewnym czasie okazuje się, że naprawa nie przyniosła oczekiwanych rezultatów i np. „nowy-stary” silnik ulega poważnej awarii? Czy warsztat może wyłączyć swoją odpowiedzialność, powołując się na treść umowy lub podpisanego oświadczenia? Poniżej przedstawiamy analizę interesującego wyroku i jego uzasadnienia, opartego na dość typowym sporze o zapłatę.

Stan faktyczny – o co chodziło w sprawie?

Powód (przedsiębiorca, właściciel pojazdu marki Ford Transit) zlecił naprawę swojego samochodu pozwanemu mechanikowi. Usterka, której miał się podjąć warsztat, dotyczyła przede wszystkim silnika i klimatyzacji. Wspólnie z mechanikiem ustalono, że ekonomiczniej będzie wymienić cały silnik na regenerowany, używany. Mechanik kupił taki silnik od zewnętrznej firmy regenerującej silniki (nazwijmy ją dalej dostawcą), objęty gwarancją udzieloną przez dostawcę.

Zanim jednak warsztat przystąpił do montażu, w imieniu powoda (rzeczywistego właściciela auta) podpisano oświadczenie:

• wyrażające zgodę na zastosowanie używanego, regenerowanego silnika z firmy zewnętrznej,
• wprost wyłączające odpowiedzialność warsztatu za wady zamontowanej jednostki napędowej (warsztat nie odpowiada za działania czy zaniechania firmy regenerującej).

Naprawiony pojazd przez pewien czas jeździł, po czym doszło do poważnej awarii silnika. Powód domagał się następnie od mechanika m.in. zwrotu kosztów poniesionych na kolejną naprawę, najem zastępczego samochodu i ekspertyzę rzeczoznawcy. Podstawą żądania miało być nienależyte wykonanie umowy (art. 471 k.c.), ewentualnie także wady towaru (rękojmia).

Sąd Rejonowy oddalił to powództwo, a w apelacji powód również nie uzyskał korzystnego rozstrzygnięcia. Poniżej przedstawiamy kluczowe ustalenia i wnioski, które mogą być cenną lekcją dla obu stron – zarówno warsztatów, jak i zleceniodawców napraw.

Umowa i wyłączenie odpowiedzialności

1. Wyłączanie odpowiedzialności a art. 353¹ k.c.
   Zasada swobody umów (art. 353¹ k.c.) pozwala stronom dowolnie kształtować treść łączącej ich umowy, tak byleby nie sprzeciwiała się ona ustawie, zasadom współżycia społecznego ani naturze stosunku prawnego. W sprawie, którą rozstrzygał sąd, strony uzgodniły, że warsztat jedynie kupi i zamontuje używany silnik, ale nie będzie odpowiadał za jego wady – odpowiedzialność miała ponosić wyłącznie firma regenerująca. Takie wyłączenie (albo istotne ograniczenie) odpowiedzialności jest dopuszczalne, zwłaszcza gdy kupującym nie jest konsument, a część ma charakter używany, regenerowany.
2. Podpis złożony w imieniu właściciela
   Ciekawą okolicznością był fakt, że to nie sam powód (właściciel pojazdu) fizycznie złożył podpis na oświadczeniu, lecz uczynił to w jego imieniu zięć – osoba, która na co dzień użytkowała auto i zajmowała się organizacją jego napraw. Sąd uznał, że warsztat miał prawo polegać na tym, iż występujący w imieniu właściciela zlecający faktycznie reprezentuje interesy powoda. Powód nigdy wcześniej nie sygnalizował, że zięć nie jest osobą upoważnioną do decydowania w jego imieniu. W konsekwencji podpisane oświadczenie skutecznie wyłączało odpowiedzialność warsztatu.
3. Znaczenie pisemnego wyłączenia rękojmi i gwarancji
   Zgodnie z art. 558 k.c. (rękojmia za wady w umowie sprzedaży) można tę odpowiedzialność umownie rozszerzyć, ograniczyć lub wyłączyć. Podobnie można też kontraktowo ograniczyć odpowiedzialność za nienależyte wykonanie umowy o dzieło bądź umowy o świadczenie usług. W spornym dokumencie wprost zapisano, że warsztat nie ponosi odpowiedzialności za wady silnika kupionego u zewnętrznego regeneratora. Co istotne, w przypadku konsumentów zakres ograniczenia lub wyłączenia odpowiedzialności z tytułu rękojmi jest znacznie węższy, aniżeli w przypadku przedsiębiorców.

Dlaczego warsztat nie odpowiadał za wadliwy silnik?

1. Brak profesjonalnej regeneracji po stronie warsztatu
   Mechanik sam nie naprawiał silnika – nabył go od profesjonalnej firmy, która specjalizuje się w regeneracjach i wydaje swoją gwarancję. Część nie była fabrycznie nowa, lecz używana, co zawsze wiąże się z pewnym ryzykiem. Sąd podkreślił, że w uzgodnieniu z klientem (powodem) warsztat zakupił tańszy silnik, ale klient zrzekł się ewentualnych roszczeń z tytułu jego wad bezpośrednio wobec warsztatu.
2. Powód skorzystał z roszczeń z art. 471 k.c.
   Powód argumentował, że warsztat nienależycie wykonał usługę. Twierdził, że mechanik powinien był sprawdzić dokładnie używany silnik, a w razie usterek – dokonać ponownej naprawy w ramach rękojmi czy gwarancji (zgłosić ją do regeneratora). Jednak sąd wskazał, że strony wyraźnie wykluczyły taką odpowiedzialność warsztatu: korzystając z zasady swobody umów, przeniesiono ciężar ryzyka wad silnika bezpośrednio na regeneratora (gwaranta) bądź na właściciela pojazdu, jeśli nie zdecyduje się on dochodzić roszczeń od gwaranta.
3. Wiedza (lub jej brak) o wadzie silnika
   Sąd uznał, że mechanik nie miał obowiązku wykrycia wady fabrycznej tłoka (czy innej nieprawidłowości), gdyż taka szczegółowa weryfikacja wymagałaby m.in. demontażu, specjalistycznych pomiarów i badań. Skoro sam regenerator dawał gwarancję na tę część, to jemu należało zgłosić roszczenie.

Wnioski praktyczne

1. Pisemne wyłączenia odpowiedzialności są wiążące
   Jeśli obie strony – zwłaszcza w relacji B2B (przedsiębiorca–przedsiębiorca) – podpiszą wyraźne wyłączenie odpowiedzialności za wady towaru czy usługi, to w razie sporu sądowego trzeba liczyć się z tym, że będzie ono skuteczne. Warto więc dokładnie analizować tego typu „klauzule wyłączające”.
2. Dobrze zastanów się nad używanymi częściami
   Regenerowana część bywa tańsza od nowej, ale często brak jest pewności co do jej rzeczywistego stanu technicznego. Użytkownik pojazdu może mieć potem ograniczone możliwości dochodzenia odszkodowania od warsztatu, jeśli podpisał wyłączenie odpowiedzialności.
3. Roszczeń z gwarancji należy dochodzić od właściwego gwaranta
   Jeżeli warsztat kupuje część od profesjonalnego dostawcy/regeneratora, to nabywca (ostateczny właściciel pojazdu) powinien wiedzieć, że roszczenia w razie wady zwykle kieruje się do firmy, która udziela gwarancji. Jeśli dodatkowo wyłączono rękojmię oraz odpowiedzialność warsztatu, to mechanik może nie ponosić żadnych konsekwencji wadliwego działania regenerowanej części.
4. Ustal zasady, zanim auto trafi na warsztat
   Aby uniknąć nieporozumień, oba podmioty – zleceniodawca i wykonawca – powinny jasno określić w umowie (albo w osobnym oświadczeniu) wszystkie kluczowe kwestie:
   • kto odpowiada za ewentualne wady części (nowych lub używanych),
   • czy warsztat ma samodzielnie weryfikować jakość regenerowanych elementów,
   • jakie są procedury i terminy zgłoszenia reklamacji,
   • w jakim zakresie można dochodzić zwrotu kosztów ekspertyz, pojazdu zastępczego czy napraw w innym serwisie.

Podsumowanie

Opisywana sprawa pokazuje, że samo nabycie i zamontowanie używanej lub regenerowanej części nie musi automatycznie rodzić odpowiedzialności odszkodowawczej po stronie warsztatu, jeśli wyraźnie wyłączono tę odpowiedzialność w umowie bądź stosownym oświadczeniu. Sąd w analizowanym przypadku potwierdził, że swoboda umów pozwala mechanikowi i klientowi ustalić, kto tak naprawdę „bierze na siebie” ryzyko wadliwości części sprowadzanych od zewnętrznego dostawcy.

Dla właścicieli pojazdów oznacza to konieczność zachowania czujności i dokładnego czytania dokumentów, które podpisują w warsztatach samochodowych. Każda klauzula wyłączająca odpowiedzialność wykonawcy za wady zamontowanej części może mieć w razie sporu kolosalne znaczenie. Z kolei przedsiębiorcy świadczący usługi napraw powinni pamiętać o jasnym formułowaniu takich wyłączeń, zwłaszcza gdy część pochodzi z drugiej ręki i trudno obiektywnie zweryfikować jej stan techniczny.

Czy warto zawsze godzić się na używany, regenerowany silnik?

Kluczowe jest przeanalizowanie stosunku ceny do potencjalnego ryzyka i zapoznanie się z warunkami gwarancji udzielanej przez regeneratora. Nawet jeśli warsztat odsuwa od siebie odpowiedzialność, pozostaje droga bezpośredniego dochodzenia roszczeń od firmy udzielającej gwarancji na dany podzespół. Koniec końców – zanim zdecydujemy się oszczędzić parę tysięcy, warto wiedzieć, co dzieje się w sytuacji, gdy część szybko okaże się wadliwa.

Ostatecznie sąd uznał, że pozwany warsztat, powołując się na podpisane oświadczenie i fakt, iż nie dokonywał on regeneracji silnika (kupił go „z zewnątrz”), nie ponosi odpowiedzialności za szkody powstałe w efekcie wady części. Sprawa ta może być przestrogą dla wszystkich, którzy zbyt optymistycznie zakładają, że mechanik weźmie na siebie pełne ryzyko wynikające z zamontowania używanego elementu. Zawierając umowy lub podpisując oświadczenia, zawsze warto czytać drobny druk – i precyzyjnie ustalać zakres odpowiedzialności.

Artykuł Silnik z drugiej ręki – czy warsztat odpowiada za wady używanych części? pochodzi z serwisu Adwokat Gdańsk, Prawnik - Kancelaria Adwokacka Dawid Suszyński.

Cinkciarz.pl jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych platform wymiany walut w Polsce, w ostatnich miesiącach serwis zmaga się z poważnymi problemami finansowymi związanymi z wypłatą środków klientom. Wielu klientów zastanawia się, czy serwisowi cinkciarz.pl można przypisać oszustwo. Na początku października Komisja Nadzoru Finansowego przekazała informacje o cofnięciu licencji spółce Contoxia, właścicielowi platformy, na prowadzenie działalności jako instytucja płatnicza. Powodem tej decyzji była ocena nadzoru, że spółka nie zapewnia odpowiedniego poziomu ochrony środków swoich klientów. Choć decyzja ta została wydana w rygorze natychmiastowej wykonalności, nie umożliwiła ona spółce dalszego prowadzania kantoru internetowego. Jednakże firma straciła prawo do zawierania nowych umów dotyczących rachunków płatniczych, wydawania kart wielowalutowych oraz przyjmowania nowych wpłat na istniejące konta klientów. To jednak nie koniec problemów cinkciarz.pl Kilka dni później, w siedzibie spółki pojawili się funkcjonariusze CBŚP. W ostatnim czasie coraz więcej użytkowników zgłasza opóźnienia w realizacji przelewów, co budzi obawy o stabilność finansową firmy i odzyskanie środków od platformy cinkciarz.pl oraz o to czy nie doszło do oszustwa ze strony serwisu cinkciarz.pl

Po jakim czasie cinkciarz.pl realizuje wypłaty?

Standardowo, cinkciarz.pl deklaruje szybkie przetwarzanie transakcji, a wypłaty środków powinny być realizowane w ciągu kilku godzin od zlecenia. Jednakże od października 2024 roku wielu klientów skarży się na brak przelewów i znaczne opóźnienia w realizacji transakcji. Wiele osób poszkodowanych podejrzewa cinkciarz.pl o oszustwo nakierowane na klientów tej platformy. Zastanawiają się oni, jak możliwie najszybciej odzyskać pieniądze z serwisu cinkciarz.pl

Co zrobić w sytuacji gdy cinkciarz.pl nie wypłaca pieniędzy?

Jeśli napotkasz problemy z wypłatą środków z cinkciarz.pl zaleca się podjęcie następujących kroków:

1. Kontakt z obsługą klienta – skontaktuj się z działem obsługi cinkciarz.pl, aby uzyskać wyjaśnienia dotyczące opóźnienia
2. Złożenie reklamacji – jeśli kontakt z obsługą klienta nie przyniesie rezultatów, złóż formalną reklamację, opisując dokładnie problem i dołączając wszelkie niezbędne dokumenty potwierdzające transakcję

W przypadku braku reakcji ze strony firmy oraz nieotrzymania przelewu klienci powinni poważnie rozważyć podjęcie natychmiastowych działań w celu zabezpieczenia i odzyskania swoich pieniędzy z serwisu cinkciarz.pl.  W pierwszej kolejności warto skonsultować się z adwokatem lub radcą prawnym specjalizującym się w prawie bankowym, ale też i karnym, który posiada wieloletnie doświadczenie w zabezpieczaniu majątku firm z sektora finansowego oraz w prowadzeniu sporów z podmiotami objętymi postępowaniami upadłościowymi. Następnie konieczne będzie przygotowanie wniosku o zabezpieczenie roszczenia.

Prawnicy naszej kancelarii mają odpowiednią wiedzę i doświadczenie, aby pomóc Ci w sprawie nieotrzymanych pieniędzy z portalu cinkciarz.pl. Zapraszamy do kontaktu.

Gdzie złożyć skargę na cinkciarz.pl?

Jeśli czujesz się poszkodowany przez działania cinkciarz.pl, możesz złożyć skargę do następujących instytucji:

• Komisja Nadzoru Finansowego (KNF) – nadzoruje rynek finansowy w Polsce i przyjmuje zgłoszenia dotyczące nieprawidłowości w działalności instytucji finansowych,
• Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów (UOKiK) – chroni prawa konsumentów i może interweniować w przypadku naruszeń,
• Prokuratura – w przypadku podejrzenia przestępstwa takiego jak oszustwo, można złożyć zawiadomienie do prokuratury.

Czy platforma cinkciarz.pl ma problemy finansowe?

Obecna sytuacja sugeruje, że cinkciarz.pl może borykać się z problemami finansowymi. Prokuratura zablokowała 328 kont bankowych należących do firmy w ramach śledztwa dotyczącego oszustw związanych z wymianą walut. Dodatkowo, według informacji prokuratury, środki na zablokowanych kontach nie pokrywają całości roszczeń zgłoszonych przez pokrzywdzonych klientów. W odpowiedzi na zarzuty, zarząd cinkciarz.pl oskarżył banki i Komisję Nadzoru Finansowego o działania mające na celu zablokowanie działalności firmy. Firma twierdzi, że banki działające w Polsce zaczęły masowo wypowiadać konta kantorom internetowym, co utrudnia jej funkcjonowanie.   

Dlaczego ważne jest szybkie działanie w takich sytuacjach?

W tego rodzaju sprawach szybkie podjęcie odpowiednich kroków odgrywa kluczową rolę. Opóźnienia w podejmowaniu kroków prawnych mogą skutkować:

• utratą możliwości efektywnego zabezpieczenia środków finansowych,
• zwiększeniem liczby spraw sądowych, co dodatkowo wydłuża proces dochodzenia swoich roszczeń,
• obniżeniem szans na odzyskanie pieniędzy w przypadku ewentualnej niewypłacalności firmy.

Aby skutecznie odzyskać środki na cinkciarz.pl, niezbędne jest natychmiastowe i profesjonalne podejście. Nasza kancelaria zapewnia kompleksową pomoc, by zwiększyć Twoje szanse na pomyślne rozwiązanie sprawy.

W jaki sposób możemy udzielić Ci wsparcia w odzyskaniu pieniędzy z cinkciarz.pl?

Nasza kancelaria posiada duże doświadczenie w odzyskiwaniu środków finansowych w skomplikowanych sprawach, takich jak obecna sytuacja z cinkciarz.pl, oferujemy wsparcie w następujących obszarach:

• dokładna analiza Twojej sprawy – oceniamy, jakie kroki są konieczne aby odzyskać Twoje pieniądze w możliwie najkrótszym czasie,
• pełna obsługa prawna – przejmujemy na siebie wszelkie formalności oraz reprezentacje przed odpowiednimi instytucjami, zarówno na płaszyźnie cywilno jak i prawnokarnej, co zwiększa szanse na odzyskanie wpłaconych pieniędzy,
• skuteczne zabezpieczenie roszczeń – dbamy o ochronę Twoich środków minimalizując ryzyko związane z problemami finansowymi firmy.

W trudnych sytuacjach takich jak problemy z odzyskaniem pieniędzy z platformy cinkciarz.pl podstawę stanowi odpowiednie doświadczenie i znajomość przepisów prawnych. Powierzając nam swoją sprawę, zyskujesz pewność, ze zajmiemy się nią rzetelnie i skutecznie. Naszym celem jest szybkie i efektywne rozwiązanie sprawy, abyś mógł odzyskać swoje pieniądze bez dodatkowych obciążeń i zmartwień.

Obecna sytuacja wokół platformy cinkciarz.pl budzi poważne obawy wśród klientów. Jeśli napotkałeś trudności z wypłatą środków z cinkciarz.pl, nie zwlekaj – im szybciej podejmiesz działanie, tym większe masz szanse na sukces. Skontaktuj się z naszą kancelarią już teraz, a nasi eksperci zajmą się Twoją sprawą kompleksowo, zapewniając pełne wsparcie na każdym etapie procesu odzyskiwania pieniędzy.

Artykuł Problemy z cinkciarz.pl – czy doszło do oszustwa? Jak odzyskać pieniądze? pochodzi z serwisu Adwokat Gdańsk, Prawnik - Kancelaria Adwokacka Dawid Suszyński.

Kancelarie frankowe oferujące pomoc frankowiczom składają coraz więcej pozwów przeciwko Bankom. Na przestrzeni ostatnich kilkunastu miesięcy sądy w Polsce zostały zasypane pozwami frankowiczów. Kredytobiorcy wytaczając powództwo przeciwko różnym bankom próbują dochodzić swoich praw, podważając zawarte przed kilku laty umowy kredytowe. Na czym tak naprawdę polega fenomen tzw. kredytów frankowych i dlaczego liczba wnoszonych pozwów wciąż wzrasta? Jak wygląda pomoc frankowiczom świadczona przez naszą kancelarię adwokacką w Gdańsku?

O co chodzi z kredytami frankowymi?

Kredyty frankowe zyskały na popularności w latach 2002 – 2008. Wcześniej były już znane w innych krajach.  Przyciągały Kredytobiorców z uwagi na niższą i stabilniejszą stopę procentową stawki LIBOR (przy kredycie zaciągniętym we frankach szwajcarskich była ona korzystniejsza od stopy procentowej stawki WIBOR przy takiej samej wartości nominalnej kredytu w złotych). Co to oznaczało w praktyce? Wysokość należnych rat kredytowych przy tych kredytach była znacznie niższa od wysokości rat spłacanych w tym czasie przy kredytach złotówkowych. Nie ulega wątpliwości, że kredyty waloryzowane cechowały się dużym ryzykiem występującym po stronie Kredytobiorcy – wzrost kursu franka szwajcarskiego skutkował zawsze wzrostem spłacanych rat oraz wzrostem kapitału pozostałego do spłaty.

W przepisach nie znajdziemy legalnej definicji kredytów frankowych bądź ich rodzajów, ale w doktrynie i orzecznictwie określa się je w następujący sposób:

• kredyt denominowany – jest to taki kredyt, w którym kwota kredytu wyrażona jest w walucie obcej np. CHF. Wypłata następuje w walucie polskiej. W tym przypadku Kredytobiorca w chwili zawierania umowy nie wie, ile dokładnie otrzyma środków w złotych. Wahania kursowe pomiędzy dniem zawarcia umowy a dniem uruchomienia kredytu, w przypadku tego rodzaju kredytów, wpływają na to, że Kredytobiorca może otrzymać kwotę w złotych niższą lub wyższą niż tę, o którą wnioskował starając się o udzielenie przez Bank kredytu.
• kredyt indeksowany – jest to taki kredyt, w którym kwota kredytu wyrażona jest w walucie polskiej. Następnie w momencie wypłaty przeliczana jest na walutę obcą (tu CHF) i księgowana jako saldo zadłużenia. W odniesieniu zaś do rat kredytu obowiązuje następujący mechanizm – każdą ratę przelicza się z waluty obcej na walutę polską według kursu ustalanego przez Bank w tzw. tabeli kursów. Co istotne w przypadku kredytu indeksowanego – kwota określona w CHF nie jest tożsamą z kwotą udostępnioną Kredytobiorcy.
• czysty kredyt walutowy – kwota kredytu i zadłużenia jest wyrażona w walucie obcej i w niej też dokonywana jest spłata.

Pomoc frankowiczom – z jakiego powodu można pozwać bank?

Głównym problemem pojawiającym się na tle umów frankowych są tzw. klauzule abuzywne, inaczej nazywane niedozwolonymi postanowieniami umownymi.

Zgodnie z art.  385^1.  Kodeksu cywilnego:

• 1. Postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny.
• 2. Jeżeli postanowienie umowy zgodnie z § 1 nie wiąże konsumenta, strony są związane umową w pozostałym zakresie.
• 3. Nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta.
• 4. Ciężar dowodu, że postanowienie zostało uzgodnione indywidualnie, spoczywa na tym, kto się na to powołuje.

Moja kancelaria oferuje pomoc frankowiczom w Gdańsku jak i poza Trójmiastem poprzez ocenę postanowień umowy zawartej przez Kredytobiorcę z Bankiem w kontekście powołanych klauzul. Jest to analizowane indywidualnie w przypadku każdej umowy. Oceny zgodności postanowień umowy dokonuje się ( art. 385 ² k.c) według stanu z chwili zawarcia umowy, biorąc pod uwagę jej treść, okoliczności zawarcia oraz uwzględniając umowy pozostające w związku z umową obejmującą postanowienie będące przedmiotem oceny. Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 7 listopada 2019 r. sygn. akt. IV CSK 13/19, LEX nr 2741776, możemy wyróżnić następujące przypadku uznania konkretnego postanowienia umownego za niedozwolone:

1. postanowienie nie zostało uzgodnione indywidualnie, a więc nie podlegało negocjacjom;
2. ukształtowane w ten sposób prawa i obowiązki konsumenta pozostają w sprzeczności z dobrymi obyczajami;
3. ukształtowane we wskazany sposób prawa i obowiązki rażąco naruszają interesy konsumenta;
4. postanowienie umowy nie dotyczy sformułowanych w sposób jednoznaczny głównych świadczeń stron, w tym ceny lub wynagrodzenia.

W zawieranych przez Kredytobiorców z Bankami umowach najczęściej wątpliwości budzą następujące dotyczące braku dokładnego określenia świadczenia, czyli zobowiązania Kredytobiorcy, naruszenia przez Bank zasad współżycia społecznego przez brak informacji o ryzyku walutowym związanym z zawieraną umową, wadliwy mechanizm indeksacji kursami wyznaczanymi jednostronnie przez Bank bez odniesienia do obiektywnego miernika rynkowego, niedookreślenie przesłanek warunkujących zmienność oprocentowania, zagadnienia związane z ubezpieczeniem niskiego wkładu własnego.

Kancelaria frankowa ustali właściwe żądanie pozwu

Frankowicze zgłaszający się do naszej kancelarii mogą liczyć na pomoc w doborze adekwatnych roszczeń do ich sytuacji. Najdalej idącym roszczeniem, z jakim może wystąpić Kredytobiorca jest ustalenie (stwierdzenie) nieważności umowy. Prowadzi ono do uznania, że umowa w ogóle nie istniała ze względu na niezgodność umowy z przepisami prawa tzw. bezwzględna nieważność (np. powołanie się na art.58 k.c., art. 69 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Prawo bankowe, art.353¹ k.c. albo z uwagi na następcze usunięcie klauzul abuzywnych, odnoszących się do mechanizmu indeksacji, z treści umowy kredytowej.

Z powyższym roszczeniem związane jest żądanie zasądzenia na rzecz Kredytobiorcy określonej kwoty pieniężnej. Podstawę prawną stanowi instytucja bezpodstawnego wzbogacenia uregulowana w art.405 i n. k.c. Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 4.12.2019 r. I ACa 442/18 wskazał, że: “Rozliczenie stron nieważnej umowy powinno nastąpić na podstawie art.405-411 k.c. przy uwzględnieniu stanu wzbogacenia na dzień wyrokowania. Umowa kredytu będąc umową odpłatną, nie jest umową wzajemną.”

Roszczenie o ustalenie nieważności umowy powoduje, że w konsekwencji Bank musi zwrócić spłacone dotychczas raty kredytu. Istnieje też możliwość wystąpienia takiej sytuacji, kiedy to Bank będzie dochodził faktycznie wypłaconej w złotówkach kwoty kredytu. Oczywiście o ile zastosowania nie znajdzie instytucja przedawnienia. Ponadto na skutek ustalenia nieważności umowy hipoteka ustanowiona na nieruchomości jako zabezpieczenie zawarte w umowie kredytu podlega wykreśleniu. W pozwie można wskazać także tzw. roszczenia ewentualne w sytuacji, gdyby roszczenie główne – w tym wypadku o ustalenie nieważności umowy zostało przez sąd oddalone. Mogą one zmierzać do wykazania bezskuteczność postanowień dotyczących mechanizmu indeksacji, a następnie o zapłatę. Co istotne, samo roszczenie o bezskuteczność indeksacji może być oddalone, jeżeli sąd uzna, że umowa jest nieważna (albo upada wskutek nieuczciwości klauzul indeksacyjnych).

Kredytobiorca może żądać tzw. odfrankowienia umowy. Należy pamiętać, że naruszenie art. 385¹ § 1 k.c. odnoszącego się do tzw. klauzul abuzywnych, może też stanowić podstawę stwierdzenia bezskuteczności częściowej dotyczącej tylko klauzuli indeksacyjnej. Po jej wyeliminowaniu, umowa może nadal funkcjonować jako umowa o kredyt złotowy z oprocentowaniem stawką LIBOR. W takim powództwie, najogólniej rzecz ujmując, Kredytobiorca może żądać zapłaty nienależnego świadczenia w określonej kwocie stanowiącej nadpłatę powstałą na skutek spłacanych rat kredytu indeksowanych do CHF według tabeli kursowej Banku z ustawowymi odsetkami od dnia wezwania, a także (w zależności od stanu faktycznego w danej sprawie) ustalenia na podstawie art. 189 k.p.c. wysokości rat pozostałych do spłaty kredytu i aktualnego salda zadłużenia bez powiązania z CHF, z oprocentowaniem stawką LIBOR. Jednocześnie prowadzi to do znacznego obniżenia salda kredytu pozostałego do spłaty.

Na czym polega pomoc kancelarii frankowej

W pierwszej kancelaria frankowa pomoże zgromadzić wszelką niezbędną dokumentację.  Przede wszystkim konieczna jest sama umowa zawarta z Bankiem, ewentualne aneksy, regulaminy, cenniki, ogóle warunki umów, harmonogram spłaty. Prawnik od spraw frankowych ustali też, czy potrzebne będą inne, mniej standardowe dokumenty. W celu weryfikacji posiadanych dokumentów niezbędne jest skonsultowanie się z adwokatem bądź radcą prawnym, który pomoże je przeanalizować i doradzi, jaką strategię procesową należy przyjąć oraz jakie jeszcze dokumenty należałoby pozyskać od Banku. Nasz kancelaria oferuje pomoc frankowiczom zarówno chcącym powierzyć prowadzenie całej sprawy prawnikowi, jak i tym którzy chcą jedynie zasięgnąć porady prawnej (również online) w tym zakresie.

Kancelaria frankowa – ważne orzeczenia zapadłe w sprawach frankowych

Orzecznictwo Sądu Najwyższego.

Wyrok SN z 11.12.2019 r., V CSK 382/18, LEX nr 2771344

Umowa kredytu indeksowanego (in casu przewidującego spread walutowy) mieści się w konstrukcji ogólnej umowy kredytu bankowego i stanowi jej możliwy wariant (art. 353¹ k.c. w zw. z art. 69 pr. bank.).

Upadek indeksacji określa główne świadczenia stron, wobec czego umowa powinna być uznana za nieważną.

Wyrok SN z 27.11.2019 r., II CSK 483/18, LEX nr 2744159

Rażące naruszenie interesów konsumenta w postanowieniach umowy. Mechanizm ustalania kursów waluty, który pozostawia bankowi swobodę, jako sprzeczny z dobrymi obyczajami i rażąco narusza interesy konsumenta. Dopuszczalność nierówności informacyjnej stron kredytu bankowego. Konsekwencja stwierdzenia niedozwolonej klauzuli umownej. Zastąpienie nieuczciwych postanowień indeksacyjnych w umowie kredytu. Świadczenie wynikające z niedozwolonego postanowienia umownego.

Wyrok SN z 10.12.2019 r., IV CSK 443/18, LEX nr 2775316

Postanowienie sprzeczne z dobrymi obyczajami, które rażąco narusza interesy strony umowy, wydaje się z założenia sprzeczne również z zasadami współżycia społecznego, a w związku z tym można nawet sformułować tezę, zgodnie z którą w zakresie sankcji art. 385¹ k.c. stanowi przepis szczególny w stosunku do art. 58 § 2 k.c.

Do uznania postanowienia za indywidualnie uzgodnione nie wystarcza ustalenie, iż cała umowa była przedmiotem negocjacji, ale należało ustalić, iż przedmiotem negocjacji (indywidualnych ustaleń) było konkretne jej postanowienie, które potencjalnie może zostać uznane za niedozwolone.

Uchwała SN z 15.09.2020 r., III CZP 87/19, LEX nr 3051134

Żądanie uznania postanowienia wzorca umowy za niewiążące konsumenta (art. 385¹ k.c.) nie jest tożsame ani nie zawiera się w żądaniu ustalenia nieważności umowy (art. 58 k.c.).

Uchwała SN z 11.09.2020 r., III CZP 80/19, LEX nr 3050723

1. Żądanie unieważnienia umowy przewidziane w art. 12 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (obecnie tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 2070) jest postacią roszczenia o przywrócenie stanu poprzedniego (art. 363 § 1 k.c.), którego skuteczne dochodzenie jest uzależnione od spełnienia ogólnych przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej.
2. Sąd Najwyższy odmówił podjęcia uchwały w pozostałym zakresie.

Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 15 września 2020r. (III CZP 87/19) – Sąd omówił procesowe sposoby realizacji żądań kredytobiorców frankowych, zwłaszcza w kontekście zależności między brakiem związania w rozumieniu art. 385(1) k.c. i nieważnością bezwzględną.

Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 16 lutego 2021 r. (III CZP 11/20) – Sąd określił podstawowe zasady rozliczeń stron w razie stwierdzenia braku związania umową, w szczególności możliwość zastosowania teorii salda i teorii dwóch kondykcji;

Uchwała siedmiu sędziów SN z dnia 7 maja 2021r. (III CZP 6/21) – Sąd określił zasady rozliczeń stron w razie stwierdzenia braku związania umową oraz wskazał moment właściwy dla rozpoczęcia biegu przedawnienia roszczenia restytucyjnego kredytodawcy. Przedstawił szeroką charakterystykę sankcji z art. 385(1) k.c. oraz skutków abuzywności poszczególnych postanowień umownych dla całej umowy kredytu frankowego;

Wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej – zestawienie najważniejszych zagadnień.

Wyrok TSUE z dnia z dnia 3 października 2019 r. C-260/18 Dziubak vs. Raiffeisen Bank International AG:

Art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, aby sąd krajowy, po stwierdzeniu nieuczciwego charakteru niektórych warunków umowy kredytu indeksowanego do waluty obcej i oprocentowanego według stopy procentowej bezpośrednio powiązanej ze stopą międzybankową danej waluty, przyjął, zgodnie z prawem krajowym, że ta umowa nie może nadal obowiązywać bez takich warunków z tego powodu, że ich usunięcie spowodowałoby zmianę charakteru głównego przedmiotu umowy. (por. pkt 45 oraz pkt 1 sentencji)

2. Art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że z jednej strony skutki dla sytuacji konsumenta wynikające z unieważnienia całości umowy, takie jak te, o których mowa w wyroku z dnia 30 kwietnia 2014 r., Kásler i Káslerné Rábai (C-26/13, EU:C:2014:282), należy oceniać w świetle okoliczności istniejących lub możliwych do przewidzenia w chwili zaistnienia sporu, a z drugiej strony, do celów tej oceny decydująca jest wola wyrażona przez konsumenta w tym względzie. (por. pkt 56 oraz pkt 2 sentencji)
3. Art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie wypełnieniu luk w umowie, spowodowanych usunięciem z niej nieuczciwych warunków, które się w niej znajdowały, wyłącznie na podstawie przepisów krajowych o charakterze ogólnym, przewidujących, że skutki wyrażone w treści czynności prawnej są uzupełniane w szczególności przez skutki wynikające z zasad słuszności lub ustalonych zwyczajów, które nie stanowią przepisów dyspozytywnych lub przepisów mających zastosowanie, jeżeli strony umowy wyrażą na to zgodę. (por. pkt 62 oraz pkt 3 sentencji)
4. Art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie utrzymywaniu w umowie nieuczciwych warunków, jeżeli ich usunięcie prowadziłoby do unieważnienia tej umowy, a sąd stoi na stanowisku, że takie unieważnienie wywołałoby niekorzystne skutki dla konsumenta, gdyby ten ostatni nie wyraził zgody na takie utrzymanie w mocy. (por. pkt 68 oraz pkt 4 sentencji).

Wyrok TSUE z dnia 29 kwietnia 2021r. (C-19/20) – drugie „polskie” orzeczenie w sprawie frankowej. Trybunał odniósł się tu do możliwości utrzymania częściowej skuteczności postanowienia stanowiącego warunek nieuczciwy, nieważności umowy zawierającej warunki nieuczciwe, jak też skutków zawarcia umowy zmieniającej umowę zawierającą warunek nieuczciwy;

Wyroki TSUE z dnia 10 czerwca 2021r. (C–609/19 oraz C–776/19 do C–782/19) – Trybunał szeroko omówił tu problematykę przedawnienia roszczeń wywodzących się z Dyrektywy 93/13, jak też zasadę przejrzystości materialnej w umowach kredytu denominowanego w walucie obcej.

Postanowienie TSUE z dnia 10 czerwca 2021 r. (C–198/20) – Trybunał omówił podstawowe zasady ochrony konsumenta na podstawie Dyrektywy 93/13/

Źródła:

Helena Ciepła, Dochodzenie roszczeń z umów kredytów frankowych. Praktyka, orzecznictwo, pytania i odpowiedzi, Wolters Kluwer Polska, Warszawa 2021.

Jacek Czabański, Mariusz Korpalski, Tomasz Konieczny Przewodnik frankowicza, Wolters Kluwer Polska, Warszawa 2020.

Artykuł Kredyty frankowe. Jak kancelaria frankowa może pomóc frankowiczom? pochodzi z serwisu Adwokat Gdańsk, Prawnik - Kancelaria Adwokacka Dawid Suszyński.