Sprawy o stalkingu w Gdańsku (art. 190a KK). Obrona przed zarzutami i pomoc ofiarom
Sprawy o stalkingu w Gdańsku (art. 190a KK). Obrona przed zarzutami i pomoc ofiarom
Stalking to jedno z tych przestępstw, które często zaczyna się niepozornie: od wiadomości, telefonów, komentarzy w sieci albo „przypadkowych” prób kontaktu. Z czasem zwykły konflikt, rozstanie albo sąsiedzki spór może zamienić się w uporczywe nękanie, które realnie narusza prywatność i poczucie bezpieczeństwa drugiej osoby. Wyjaśniam, gdzie przebiega granica między niechcianym kontaktem a przestępstwem z art. 190a KK, jakie kary grożą za stalking i jakie dowody mogą przesądzić o sprawie. Pokazuję też dwie sytuacje w których są najczęściej nasi Klienci: osoby pokrzywdzonej, która chce się chronić, oraz osoby podejrzanej, która musi wiedzieć, jak skutecznie się bronić.
- Stalking to uporczywe nękanie, które może przyjmować formę wiadomości, telefonów, śledzenia, komentarzy w sieci, podszywania się pod inną osobę albo prób kontaktu przez znajomych.
- Na znaczeniu nabierają cechy działania takie jak powtarzalność, intensywność i skutek zachowań, do których mogą należeć poczucie zagrożenia, poniżenia, udręczenia albo istotne naruszenie prywatności.
- Za stalking z art. 190a KK grozi kara pozbawienia wolności, a ponadto sąd może orzec także zakaz kontaktowania się, zakaz zbliżania albo nakaz opuszczenia mieszkania.
- W sprawach o stalking najważniejsze są dowody cyfrowe: SMS-y, wiadomości z komunikatorów, bilingi, e-maile, zrzuty ekranu, wpisy w mediach społecznościowych oraz chronologia zdarzeń, a także zeznania świadków.
- Artykuł pokazuje sprawę z dwóch stron: osoby pokrzywdzonej, która chce złożyć wniosek o ściganie i ukaranie sprawcy, oraz osoby podejrzanej, która może bronić się m.in. brakiem uporczywości, dwustronnym kontaktem albo brakiem obiektywnego skutku.
Sprawa z kategorii nękania usytuowana jest często w od dawna toczącym się konflikcie. Czasem klient zgłasza się jako osoba podejrzana, bo po rozstaniu próbował jeszcze rozmawiać, pisał wiadomości, dzwonił albo komentował aktywność drugiej strony w mediach społecznościowych i pewnego dnia otrzymał pismo z prokuratury. Innym razem do kancelarii przychodzi osoba pokrzywdzona, która od dawna odbiera niechciane wiadomości, widzi nowe konta zakładane tylko po to, aby obejść blokadę albo dowiaduje się, że sprawca próbuje kontaktować się z nią przez znajomych, co budzi w niej lęk i niepokój: o swoje życie, zdrowie lub swoich bliskich.
Stalking z art. 190a KK jest przestępstwem szczególnym, bo rzadko opiera się na jednym zdarzeniu i najczęściej jest to suma drobnych zachowań: SMS-ów, telefonów, wiadomości na komunikatorach, wpisów w mediach społecznościowych, wizyt pod domem albo prób kontaktu przez osoby trzecie. Dla jednej strony mogą to być „tylko wiadomości”. Dla drugiej to wielotygodniowe poczucie osaczenia prowadzące do trwałego poczucia niepokoju.
Stalking zostawia ślad cyfrowy. To jest jego siła i słabość zarazem.
Z praktyki kancelarii wynika, że sprawy z art. 190a KK wymagają spokojnego odtworzenia chronologii. Z naszej praktyki wynika, że w 2024 r. prowadziliśmy 14 spraw z art. 190a KK: w 9 jako obrońcy podejrzanego, w 5 jako pełnomocnicy ofiary. W każdym z tych przypadków niezwykle istotna okazała się szczegółowa analiza akt pod kątem rozpoznania znamion czynu przestępczego z art.190a KK.
Co to jest stalking w rozumieniu art. 190a KK?
Stalking, czyli uporczywe nękanie, został uregulowany w art. 190a KK. Przepis ten obejmuje nie tylko klasyczne prześladowanie po rozstaniu, ale również sytuacje, w których sprawca narusza prywatność pokrzywdzonego, wywołuje u niego poczucie zagrożenia, poniżenia albo udręczenia.
Aktualne brzmienie art. 190a § 1 KK stanowi: „Kto przez uporczywe nękanie innej osoby lub osoby dla niej najbliższej wzbudza u niej uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia, poniżenia lub udręczenia lub istotnie narusza jej prywatność, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8”.
Z tego przepisu wynikają cztery podstawowe elementy odpowiedzialności. Po pierwsze, musi wystąpić uporczywe nękanie, a więc powtarzający się ciąg zachowań. Po drugie, zachowanie może być skierowane nie tylko wobec samego pokrzywdzonego, lecz także wobec osoby dla niego najbliższej. Po trzecie, konieczne jest ustanowienie skutku w postaci poczucia zagrożenia, poniżenia, udręczenia albo istotnego naruszenia prywatności. Po czwarte, skutek ten musi być uzasadniony okolicznościami, czyli należy dokonać oceny zarówno subiektywnych odczuć pokrzywdzonego, jak i oceny z perspektywy obiektywnego obserwatora.
Ewaluacja subiektywnych odczuć pokrzywdzonego, pod względem procesowym, nie stanowi całości wymaganego materiału dowodowego. Sąd bada, czy częstotliwość kontaktów, forma wiadomości, zachowanie stron, wcześniejsza relacja i kontekst konfliktu rzeczywiście uzasadniały taki stan i pojedyncze stwierdzenia pokrzywdzonego nie mogą przesądzić o rozstrzygnięciu sprawy.
Artykuł 190a KK przewiduje również dwa typy kwalifikowane popełnienia przestępstwa. Pierwszy dotyczy podszywania się pod inną osobę, czyli sytuacji, w której sprawca wykorzystuje jej wizerunek, dane osobowe albo inne dane pozwalające na publiczną identyfikację i wyrządza w ten sposób szkodę majątkową lub osobistą. W praktyce jest to często określane jako kradzież tożsamości, zwłaszcza gdy ktoś tworzy fałszywe konto, publikuje treści w cudzym imieniu albo używa cudzych zdjęć, i takie działanie grozi karą pozbawienia wolności od 6 miesięcy do 8 lat. Drugi typ dotyczy sytuacji najcięższej: gdy następstwem czynu jest targnięcie się pokrzywdzonego na własne życie i ów czyn zagrożony jest karą od dwóch do piętnastu lat pozbawienia wolności.
Kiedy uporczywe nękanie staje się przestępstwem?
W praktyce najcieńsza granica w sprawach o stalking przebiega między kontaktem niechcianym a przestępstwem. Nie każdy telefon po rozstaniu jest przestępstwem. Nie każda wiadomość wysłana w emocjach oznacza stalking z art. 190a KK. Odpowiedzialność karna pojawia się dopiero wtedy, gdy zachowanie nabiera cechy uporczywości i wywołuje skutek wskazany w ustawie.
Pierwszym kryterium branym pod uwagę jest częstotliwość i intensywność działania sprawcy. Pojedynczy telefon, nawet nieprzyjemny, zwykle nie wystarczy. Inaczej oceniane będą codzienne SMS-y, wielokrotne próby kontaktu mimo zablokowania sprawcy, kontakt z nowych numerów telefonów, obserwowanie pod miejscem pracy, natarczywe wiadomości do rodziny albo znajomych pokrzywdzonego. Im więcej kanałów kontaktu i im bardziej natarczywe zachowanie, tym łatwiejsze jest wykazanie uporczywego nękania.
Drugim kryterium jest czas, bowiem pojęcie uporczywości zakłada pewną powtarzalność w czasie i choć nie sposób matematycznie obliczyć wymagany okres, to w orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się dwa tygodnie jako minimum. W bardzo intensywnych sprawach krótszy okres może mieć większe znaczenie niż kilka sporadycznych wiadomości rozciągniętych na wiele miesięcy, dlatego w postępowaniu sądowym konieczna jest analiza rytmu zachowań: czy kontakt był codzienny, nocny, eskalujący, czy następował po wyraźnym żądaniu zaprzestania.
Trzecim kryterium jest charakter działań. Stalking nie musi bowiem polegać na agresji fizycznej ani na groźbach. Czasem wystarczy uporczywe wysyłanie pozornie neutralnych wiadomości, jeżeli ich liczba, kontekst i sposób działania sprawcy prowadzą do udręczenia albo istotnego naruszenia prywatności. Ostatecznie- nawet jeśli pojedyncze wiadomości nie mogą być odbierane jako przemocowe, to oceniane łącznie mogą wskazywać na obsesyjną kontrolę.
Czwartym kryterium jest skutek występujący po stronie pokrzywdzonego. Sąd nie powinien poprzestać na deklaracji, że dana osoba czuła się źle, ponieważ musi ustalić, czy w danych okolicznościach poczucie zagrożenia, poniżenia albo udręczenia było uzasadnione. Ten element często decyduje o rozstrzygnięciu sprawy, szczególnie gdy strony wcześniej pozostawały w relacji, a komunikacja po rozstaniu była obustronna.
Najczęstsze kategorie spraw to stalking po rozstaniu, stalking sąsiedzki, stalking zawodowy oraz cyberstalking. W pierwszym wariancie chodzi zwykle o byłego partnera, małżonka albo narzeczoną. W drugim zaś źródłem konfliktu są hałas, nieruchomość, zwierzęta albo spory o części wspólne. W trzecim przypadku sprawcą albo pokrzywdzonym bywa były pracodawca, klient, współpracownik albo podwładny. W ostatnim centrum sprawy stanowią komunikatory, fałszywe konta, fora internetowe i media społecznościowe.
Kara za stalking
W praktyce pytanie o karę w przypadku stalkingu pojawia się zarówno po stronie osoby podejrzanej, jak i pokrzywdzonej. Pierwsza chce wiedzieć, czy grozi jej więzienie, zakaz kontaktu albo wpis w karcie karnej. Druga chce wiedzieć, czy sprawa zostanie potraktowana poważnie i czy sąd może realnie odciąć sprawcę od dalszego kontaktu.
Podstawowy typ z art. 190a § 1 KK, czyli standardowe uporczywe nękanie, zagrożony jest karą pozbawienia wolności od 6 miesięcy do 8 lat. W sprawach rozpoznawanych przed sądem rejonowym, zwłaszcza przy niekaralności oskarżonego i braku przemocy fizycznej, często rozważane są kary z warunkowym zawieszeniem wykonania, zakazy kontaktu, zakazy zbliżania się, dozór kuratora albo obowiązek powstrzymania się od określonych zachowań. Nie oznacza to jednak, że każda sprawa zawsze kończy się łagodnie. Długa eskalacja, groźby, obchodzenie zakazów, działanie mimo blokad i wpływ na zdrowie psychiczne pokrzywdzonego mogą istotnie zaostrzyć ocenę sądu.
Drugi typ kwalifikowany, czyli podszywanie się pod inną osobę, również zagrożony jest karą od 6 miesięcy do 8 lat pozbawienia wolności. W praktyce często łączy się z podstawowym stalkingiem, a przykładem może być założenie fałszywego profilu z danymi pokrzywdzonego, publikowanie jego zdjęć, sugerowanie w jego imieniu określonych treści albo kontaktowanie się z innymi osobami tak, jakby wiadomości pochodziły od pokrzywdzonego.
Natomiast jeżeli następstwem czynu z § 1 albo § 2 jest targnięcie się pokrzywdzonego na własne życie, sprawca podlega karze od 2 do 15 lat pozbawienia wolności. Taka sprawa ma zupełnie inną wagę dowodową i procesową, bo sąd staje przed zadaniem szczegółowej oceny związku między działaniami sprawcy a reakcją pokrzywdzonego.
Poszukując informacji o karach za stalking, należy pamiętać także o środkach karnych. Sąd może orzec zakaz zbliżania się do pokrzywdzonego na określoną odległość, na przykład 50, 100 albo 200 metrów. Może zakazać kontaktowania się telefonicznie, mailowo, przez komunikatory, media społecznościowe oraz przez osoby trzecie. W odpowiednich sprawach może pojawić się także nakaz okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym oraz świadczenie pieniężne na Fundusz Pomocy Pokrzywdzonym.
Warto także dodać, że przestępstwa z art. 190a § 1 i § 2 KK są ścigane na wniosek pokrzywdzonego; bez stosownego wniosku prokurator nie może wszcząć postępowania. Inaczej jest przy czynie z § 3, gdzie ze względu na następstwo w postaci targnięcia się na życie sprawa ma charakter ścigania z urzędu. Warto nadmienić, że w wypadku skutecznych mediacji lub złagodzenia sporu możliwe jest wycofanie takiego wniosku.
Stalking a inne przestępstwa relacyjne
Stalking często pojawia się obok innych przestępstw relacyjnych, dlatego prawidłowa kwalifikacja ma znaczenie już na etapie zawiadomienia albo pierwszego przesłuchania. To, co pokrzywdzony opisuje jako nękanie, może w części stanowić groźby karalne, naruszenie nietykalności, znęcanie się albo kilka czynów ocenianych równolegle.
Znęcania się (z art. 207 KK) nie należy automatycznie utożsamiać ze stalkingiem, ponieważ znęcanie się dotyczy przede wszystkim przemocy fizycznej albo psychicznej wobec osoby najbliższej, osoby pozostającej w stosunku zależności albo osoby nieporadnej i często występuje w sprawach rodzinnych i domowych. Stalking z art. 190a KK może natomiast dotyczyć także osób, których nie łączy relacja zależności: byłych partnerów, sąsiadów, współpracowników, klientów, znajomych albo osób znanych wyłącznie przez internet.
Naruszenie nietykalności cielesnej (art. 217 KK) opiera się wyłącznie na zachowaniach przemocowych w aspekcie fizycznym. Chodzi o uderzenie, popchnięcie, szarpnięcie albo inny fizyczny kontakt naruszający nietykalność. Może być jednym z epizodów w sprawie o stalking, ale sam w sobie nie wymaga długiego ciągu zachowań- może występować jako pojedynczy incydent. Jeżeli więc sprawca przez kilka miesięcy wysyła wiadomości, a następnie raz szarpie pokrzywdzonego pod klatką, w akcie oskarżenia mogą pojawić się oba zarzuty.
Za to groźby karalne z art. 190 KK dotyczą zapowiedzi popełnienia przestępstwa, która wzbudza uzasadnioną obawę spełnienia. W sprawach o stalking groźby często występują jako element większej sekwencji, jednak same w sobie nie są konieczne do przypisania odpowiedzialności z art. 190a KK. Stalking może polegać także na działaniach bez wulgaryzmów i bez bezpośrednich gróźb, jeżeli wywołują one ustawowy skutek.
W praktyce jeden konflikt może więc prowadzić do kilku kwalifikacji prawnych.
Dowody w sprawach o stalking
Należy jednoznacznie podkreślić, że materiał dowodowy w takich sprawach często okaże się być niezwykle istotny. Niezbędne jest wykazanie ciągu zachowań i ich częstotliwości, kontekstu, reakcji pokrzywdzonego i tego, czy druga strona wiedziała, że kontakt jest niechciany.
Po stronie pokrzywdzonego najważniejsze są wiadomości SMS, rozmowy z WhatsAppa, Messengera, Signala, Telegrama, maile, komentarze, posty, prywatne wiadomości w mediach społecznościowych, screeny z datą i godziną oraz informacje o próbach kontaktu z nowych numerów. Warto zabezpieczać materiał, zanim zostanie usunięty. Zrzuty ekranu bez najważniejszych danych pozwalających na identyfikację sprawy mogą być mniej czytelne niż systematycznie gromadzone dowody z datami, danymi oraz innymi istotnymi elementami.
Bardzo pomocne bywają bilingi telefoniczne, możliwe do uzyskania za pośrednictwem sądu od operatora. Pokazują liczbę połączeń i prób kontaktu, nawet gdy nie da się już odtworzyć treści rozmowy. W sprawach internetowych znaczenie mogą mieć adresy mailowe, dane kont, historia logowań, metadane plików oraz zabezpieczenie profili w mediach społecznościowych.
W sprawach sąsiedzkich i zawodowych ważni są świadkowie: sąsiedzi, współpracownicy, ochrona budynku, znajomi, członkowie rodziny albo osoby, przez które sprawca próbował przekazać wiadomość.
Dobrym narzędziem jest prowadzenie dziennika z opisem zdarzeń, w którym pokrzywdzony zapisywałby datę, godzinę, formę kontaktu, treść zachowania, reakcję i ewentualnych świadków. Warto to rozważyć ze względu na pomoc w usystematyzowaniu informacji oraz organizacji dowodów, która ułatwia później przygotowanie w postępowaniu przed sądem.
Z perspektywy obrony sprawcy, analiza sprawy wygląda inaczej- priorytetem jest kwestionowanie zgromadzonego materiału dowodowego. Obrońca sprawdza, czy zrzuty ekranu pasują do całości interakcji z pokrzywdzonym, czy kontakt był inicjowany wyłącznie jednostronnie, czy między zdarzeniami nie następowały długie przerwy, które mogłyby odrzucić zarzut uporczywości. Znaczenie ma także to, czy klient wiedział, że dalszy kontakt jest niechciany. Jeżeli strony wymieniały wiadomości przez wiele tygodni, a pokrzywdzony odpowiadał, zadawał pytania i sam wracał do rozmowy, obraz sprawy może być inny niż w zawiadomieniu.
W 2024 r. prowadziłem sprawę, w której kluczowym dowodem oskarżenia były wiadomości WhatsApp. Po analizie metadanych okazało się, że pierwsza inicjatywa kontaktu po rozstaniu wyszła od pokrzywdzonej, klient odpowiadał na jej wiadomości, dopiero po jej zerwaniu kontaktu pojawiły się 3-4 próby ponowienia rozmowy w ciągu 6 tygodni. Sąd uznał, że nie zachodzi „uporczywość” w rozumieniu art. 190a KK. Postępowanie umorzono.
Ta sama technika dowodowa może działać w drugą stronę: w sprawie osoby pokrzywdzonej dopiero zestawienie screenów, bilingów, wiadomości od znajomych i notatek z pracy może ukazać, że sprawca kontaktował się codziennie przez kilka miesięcy, zmieniał numery i próbował obejść blokady. Dopiero pełna chronologia może pozwolić wykazać skalę zachowania.
Obrona przed zarzutem stalkingu
Bez chronologii łatwo ulec emocjom, a trudniej odpowiedzieć na pytanie, czy zachowanie rzeczywiście spełnia znamiona art. 190a KK, toteż, dobra obrona w sprawie o stalking musi się wiązać z odtworzeniem wydarzeń w odpowiedniej kolejności. Z tego powodu pierwszym etapem jest zebranie wiadomości, dat, połączeń, reakcji drugiej strony i dowodów pokazujących szerszy kontekst relacji.
Pierwszym najczęstszym polem obrony jest brak uporczywości działania. Jeżeli zachowania były pojedyncze, przypadkowe albo rozdzielone długimi przerwami, można argumentować, że nie tworzą ciągu nękania. Istotne są tu przerwy czasowe, liczba wiadomości, ich treść oraz to, czy oskarżony przestał pisać po jasnym sprzeciwie.
Drugim polem jest brak skutku obiektywnego. Pokrzywdzony może deklarować lęk, poniżenie albo udręczenie, ale to w kompetencji sądu leży ocena, czy okoliczności rzeczywiście uzasadniały taki stan. Inaczej wygląda sprawa z groźbami, śledzeniem i obchodzeniem blokad, a zupełnie inaczej, gdy występuje kilka wiadomości dotyczących odbioru rzeczy, dziecka albo rozliczenia po rozstaniu.
Trzecim polem jest udowodnienie inicjatywy pokrzywdzonego, ponieważ jeżeli komunikacja była dwustronna, druga strona sama pisała, prosiła o spotkanie, zadawała pytania albo prowokowała kontakt, to może to osłabić tezę o jednostronnym nękaniu. Nie oznacza to automatycznie braku przestępstwa, ale na pewno wpływa na ocenę uporczywości i skutku.
Czwartym polem jest wniosek o ściganie, czyli analiza pod kątem proceduralnym. Przy art. 190a § 1 i § 2 KK trzeba sprawdzić, czy wniosek został złożony przez osobę uprawnioną, czy obejmuje właściwe zachowania i czy wszystko odbyło się w właściwym terminie.
Piątym polem jest mediacja i pojednanie. W sprawach po rozstaniu emocje często opadają dopiero po kilku miesiącach, więc jeżeli nie doszło do przemocy, groźnych zachowań ani poważnej eskalacji, możliwe jest wypracowanie ugody, zobowiązania do zaprzestania kontaktu, przeprosin albo warunkowego umorzenia postępowania. Nie jest to rozwiązanie dla każdej sprawy, ale w wielu konfliktach relacyjnych może zakończyć spór szybciej i bez dalszej eskalacji.
Słowem podsumowania należy stwierdzić, że strategia konkretnej sprawy zależy od relacji stron, kontekstu społecznego, dowodów cyfrowych, wcześniejszej karalności klienta.
Pomoc dla ofiary stalkingu — wniosek o ściganie i środki ochrony
Osoba pokrzywdzona stalkingiem często przychodzi do kancelarii dopiero wtedy, gdy blokowanie numerów, usuwanie profili i proszenie o spokój przestały działać. W takiej sytuacji najważniejsze jest szybkie zabezpieczenie dowodów i uporządkowanie sprawy, aby prokuratura oraz sąd zobaczyły cały mechanizm nękania, a nie pojedyncze, oderwane incydenty.
Pierwszym krokiem powinno więc być złożenie wniosku o ściganie. W sprawach z art. 190a § 1 i § 2 KK jest on konieczny, ponieważ bez niego organy ścigania nie powinny prowadzić postępowania. Taki wniosek składany jest w prokuraturze rejonowej właściwej dla miejsca popełnienia czynu albo miejsca zamieszkania pokrzywdzonego i warto postarać się o złożenie go w najszybszym możliwym terminie ze względu na występowanie „świeżych” dowodów.
Drugi krok to zebranie materiału. Pełnomocnik pomaga ułożyć wiadomości, screeny, bilingi, maile, notatki i dane świadków w czytelną chronologię. W sprawach o stalking sąd musi dostrzec powtarzalność, dlatego materiał powinien być uporządkowany według dat, źródeł kontaktu i reakcji pokrzywdzonego. Pomoc adwokata sprawia, że materiał staje się bardziej czytelny dla sądu.
Trzeci krok to równoległe wnioskowanie o zastosowanie środków ochrony. Nade wszystko, jeżeli sprawca mieszka z pokrzywdzonym, możliwe jest zastosowanie nakazu natychmiastowego opuszczenia lokalu, który zgodnie z art. 15aa ustawy o Policji może zostać sporządzony przez Policję, nawet bez inicjatywy pokrzywdzonego. Jeżeli zaś pojawia się ryzyko dalszego kontaktu, można wnosić o zakaz zbliżania się, zakaz kontaktowania, zakaz przebywania w określonych miejscach albo inne obowiązki ograniczające możliwość dalszego nękania.Warto podkreślić, że sąd może zastosować takie środki przed zakończeniem postępowania.
Czwarty krok to aktywny udział w procesie. Pokrzywdzony, za pośrednictwem swojego pełnomocnika, może działać jako oskarżyciel posiłkowy, składać wnioski dowodowe, zadawać pytania świadkom i reagować na próby pomniejszania skali zdarzeń. W sprawach o stalking pełnomocnik dokłada starań, aby materiał nie został sprowadzony do stwierdzenia, że „strony się kłóciły”. Stalking to nie zwykła kłótnia, jeżeli zachowanie jednej osoby systematycznie narusza prywatność i bezpieczeństwo drugiej.
Piąty krok to odszkodowanie i zadośćuczynienie. Pokrzywdzony może dochodzić naprawienia szkody majątkowej, na przykład kosztów psychoterapii, leczenia, zmiany numeru, zabezpieczenia mieszkania albo utraconych zarobków. Może też żądać zadośćuczynienia za krzywdę psychiczną. Sąd rozstrzyga wówczas o tym w wyroku karnym w ramach zarządzenia środku kompensacyjnego lub sam pokrzywdzony może dochodzić swoich roszczeń w osobnym postępowaniu cywilnym.
Jak wspomniano wyżej, w sprawach z art. 190a § 3 KK, gdzie mamy do czynienia z działaniem prowadzącym do targnięcia się na swoje życie przez pokrzywdzonego, postępowanie jest ścigane z urzędu,a grożąca kara jest zdecydowanie wyższa. Co istotne, przy poważniejszych formach stalkingu z elementem groźby albo niebezpieczeństwa dla pokrzywdzonego, sąd może zastosować areszt tymczasowy nawet w pierwszej fazie postępowania; więcej o areszt tymczasowy tutaj.Warunkiem zarządzenia takiego środka zabezpieczającego jest jednak spełnienie się przesłanek z art.258 KPK.
Pierwszy krok w sprawie o stalking
Sprawa o stalking wymaga szybkiej, ale spokojnej reakcji. Jeżeli występujesz jako podejrzany, nie składaj chaotycznych wyjaśnień tylko dlatego, że z Twojego punktu widzenia to były zwykłe, nieszkodliwe wiadomości. Dużo bezpieczniejsze będzie najpierw przeanalizowanie zawartości akt i chronologii wydarzeń, a następnie podejmowanie dalszych kroków.
Jeżeli jesteś osobą pokrzywdzoną, zadbaj o to, by nie usuwać wiadomości i nie ograniczać sprawy do ogólnego opisu. Zabezpiecz wiadomości, daty, bilingi, dane świadków i informacje o każdej próbie kontaktu. Im wcześniej materiał zostanie uporządkowany, tym łatwiej złożyć skuteczny wniosek o ściganie oraz zawnioskować o środki ochrony.
W sprawach o stalking adwokat analizuje nie tylko, czy znamiona przestępstwa zostały wypełnione, ale przede wszystkim dokonuje oceny wszystkich zgromadzonych dowodów cyfrowych: wiadomości, profilów, dat, połączeń, maili i zachowania stron po kolejnych próbach kontaktu. To one najczęściej decydują, czy sprawa zmierza w stronę umorzenia, warunkowego umorzenia, skazania albo skutecznej ochrony pokrzywdzonego.
Konsultacja w sprawie o stalking kosztuje 450 zł i trwa 60 minut. Może odbyć się stacjonarnie albo zdalnie. Podczas konsultacji omawiamy chronologię zdarzeń, dostępne dowody, ryzyka procesowe i sporządzamy plan działania: inny dla osoby podejrzanej i osobno dla pokrzywdzonego.
Porozmawiajmy o Twojej sprawie
Opisz sytuację lub zadzwoń — odpowiadamy w ciągu 24 godzin. W sprawach pilnych/aresztowych obsługa 24h.